Francesco Provenzale

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Provenzale Francesco (ur. 1627 w Neapolu, zm. 1704 tamże) – kompozytor włoski epoki baroku, jeden z założycieli neapolitańskiej szkoły operowej.

Głównie zajmował się edukacją. Miał wielu sławnych uczniów m.in.A. Scarlattiego oraz Gaetano Veneziano. Jego opery były chętnie wystawiane w Neapolu, zaliczał się do majętnych osobistości, zasiadał w radach wielu instytucji. Był dyrektorem Konserwatorium di S.Maria de Loreto oraz Conservatorio della Pieta de' Turchini. W 1680 r. został wicekapelmistrzem kapeli królewskiej, a w 1686 kapelmistrzem przy Tesoro do San Genaro w Neapolu.

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Opery[edytuj | edytuj kod]

  • Ciro (skomponowana wspólnie z Pietro Cavalli) (1653),
  • Teseo ovvero L’Inconstanza trionfante (1654),
  • Lo Schiavo di sua moglie (1672),
  • Diffendere l’offensore, ovvero La Stellidaura vendicata (1674),
  • Canduale (1679)[1],
  • Xerse (niezachowana),
  • Artemisia (niezachowana)

Inne dzieła[edytuj | edytuj kod]

Oratoria, 9 kantat, motety, pasje, msza.

Przypisy

  1. Manfred Bukofzer Muzyka w epoce baroku PWN, strona 337

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Encyklopedia Muzyki. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1995.