Funkcjonalizm (psychologia)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Funkcjonalizm to jedna ze szkół psychologicznych zakładająca, że procesy psychiczne mają do wypełnienia funkcje, które je organizują. Kierunek ten powstał w USA. Pytaniem prowadzącym było dlaczego ludzie robią tak a nie inaczej? i po co?.

Funkcjonaliści próbowali zrozumieć jak określonego rodzaju bodźce prowadzą do określonego rodzaju reakcji.

Twórcy[edytuj | edytuj kod]

  • William James:
    • funkcja świadomości polega na tym, iż ułatwia dostosowanie zachowania jednostki do jej środowiska, co jest istotne dla jej przeżycia (wpływ teorii Darwina),
    • świadomość ujawnia się w doświadczeniu a doświadczenie to uczestniczenie w świecie, a nie tylko jego obserwacja,
    • świadomość to zdolność do odnoszenia doświadczenia do bieżących sytuacji życiowych,
    • cechy świadomości:
  • John Dewey:
    • zadaniem świadomości jest koordynacja między organizmem a środowiskiem,
    • dziedziną świadomości jest myślenie - jest to najpoważniejszy wymiar świadomości,
    • myśl to odpowiedź organizmu na problemy związane z dostosowaniem się do środowiska.

James Angell sformułował 3 nakazy funkcjonalizmu

  • badać procesy umysłowe
  • badać funkcjonowanie świadomości
  • badać ogół związków organizmu ze środowiskiem.

Według Angella świadomość jest ciągłym strumieniem, właściwością psychiki w nieustanej interakcji ze środowiskiem, oraz ułatwia człowiekowi przystosowanie do środowiska.

Gdy zachowania przystosowawcze powtarzają się, stają się nawykami. Jeżeli obserwujemy zespół nawyków danej osoby, możemy przewidzieć jej zachowanie w różnych sytuacjach, a nawet całych grup społecznych. Przedmiotem badań są nawyki, a metodą badań obserwacja.