Gambit Blumenfelda

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

W tym artykule użyto notacji algebraicznej w celu opisania szachowych posunięć.

a b c d e f g h
8
Chessboard480.svg
a8 black rook
b8 black knight
c8 black bishop
d8 black queen
e8 black king
f8 black bishop
h8 black rook
a7 black pawn
d7 black pawn
f7 black pawn
g7 black pawn
h7 black pawn
e6 black pawn
f6 black knight
b5 black pawn
c5 black pawn
d5 white pawn
c4 white pawn
f3 white knight
a2 white pawn
b2 white pawn
e2 white pawn
f2 white pawn
g2 white pawn
h2 white pawn
a1 white rook
b1 white knight
c1 white bishop
d1 white queen
e1 white king
f1 white bishop
h1 white rook
8
7 7
6 6
5 5
4 4
3 3
2 2
1 1
a b c d e f g h
Gambit Blumenfelda (E10)

Gambit Blumenfeldaotwarcie szachowe oznaczone symbolem ECO E10 i charakteryzujące się posunięciami:

1.d4 Sf6 2.c4 e6 3.Sf3 c5 4.d5 b5!?

Wyjściowa pozycja gambitu Blumenfelda przypomina więc, po włączeniu posunięć Sf3 i e6, gambit wołżański. O ile jednak w gambicie wołżańskim czarne dążą do ciężkofigurowej kontrgry na skrzydle hetmańskim o tyle w gambicie Blumenfelda główną ideą jest zajęcie pionami centrum: po ruchach 5.d:e6 f:e6 6.c:b5 d5! z szansami na uzyskanie przewagi – taki przebieg miał początek pierwszej partii granej tym debiutem (Tarrasch-Alechin, Pieszczany 1922). Z biegiem czasu wykazano jednak, że posunięcie 5.Gg5! daje niewielką przewagę białym.

Dlatego we współczesnych turniejach gambit Blumenfelda jest stosunkowo rzadko spotykany, zamiast niego czarne ruchem 4...e:d5 przechodzą do obrony Benoni. Nazwa gambitu pochodzi od rosyjskiego teoretyka, Benjamina Blumenfelda, który na początku lat 20. ubiegłego wieku poświęcił mu szereg opracowań teoretycznych.

Wybrana literatura[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]