Gambit wołżański

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

W tym artykule użyto notacji algebraicznej w celu opisania szachowych posunięć.

Chess zhor 26.png
Chess zver 26.png
a8 b8 c8 d8 e8 f8 g8 h8
a7 b7 c7 d7 e7 f7 g7 h7
a6 b6 c6 d6 e6 f6 g6 h6
a5 b5 c5 d5 e5 f5 g5 h5
a4 b4 c4 d4 e4 f4 g4 h4
a3 b3 c3 d3 e3 f3 g3 h3
a2 b2 c2 d2 e2 f2 g2 h2
a1 b1 c1 d1 e1 f1 g1 h1
Chess zver 26.png
Chess zhor 26.png
Gambit wołżański A57-59

Gambit wołżański lub gambit Benko (jak w literaturze anglojęzycznej) – wariant obrony Benoni oznaczony kodami ECO od A57 do 59, powstający po posunięciach:

1.d4 Sf6 2.c4 c5 3.d5 b5!?

Wbrew nazwie do gry nie wprowadził go Pál Benkő, który jednak wzbogacił go szeregiem nowych idei pod koniec lat 60. XX wieku. Nazwa "gambit wołżański" pochodzi z 1946 r., kiedy to rosyjski szachista Argunow z Kujbyszewa nad Wołgą opublikował analizy gambitu. W rzeczywistości po raz pierwszy zastosował to otwarcie Rudolf Spielmann przeciw Akibie Rubinsteinowi na turnieju w Wiedniu w 1922 r. i pomimo, że partię przegrał, to nowy sposób gry szybko zaczął zdobywać popularność.

Podstawowa idea strategiczna gambitu wołżańskiego polega na tym, aby za cenę piona otworzyć linie "a" i "b" dla swoich ciężkich figur, wspieranych przez fianchetto królewskiego gońca czarnych oraz oba skoczki.

Białe, ze swej strony, zmierzają do utrzymania i realizacji przewagi materialnej, zarówno na drodze uproszczeń jak i odpowiednio wspartego marszu piona "a", który może być bardzo groźny dla czarnych.

Podstawowym wariantem gry białych jest przyjęcie gambitowego pionka (4.c:b5 a6 5.b:a6 G:a6). Innymi możliwościami są 5.Sc3, 5.f3, 5.e3 lub 5.b6 (posunięcie zaproponowane przez Aleksieja Szyrowa; wariant ten jest w chwili obecnej najgroźniejszą bronią białych przeciw gambitowi wołżańskiemu).

Białe mogą także odrzucić gambit posunięciami 4.Sf3, 4.Hc2 i 4.a4 (jak grał Rubinstein przeciw Spielmannowi). Warianty te jednak nie są uważane za groźne dla czarnych.

Gambit wołżański uważany jest za pełnowartościowy, stosują go niekiedy nawet czołowi arcymistrzowie świata.

Wybrana literatura[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]