Gilbert Charles Stuart

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Gilbert Charles Stuart
Gilbert Stuart Selfportrait.jpg
Autoportret
Imiona i nazwisko Gilbert Charles Stuart
Data i miejsce urodzenia 3 grudnia 1755
Newport
Data i miejsce śmierci 9 lipca 1828
Boston
Narodowość amerykańska
Dziedzina sztuki malarstwo
rysunek
Styl portrecista
Ważne dzieła '
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Gilbert Charles Stuart (ur. 3 grudnia 1755 r. w Newport, RI, zm. 9 lipca 1828 r. w Bostonie) – amerykański malarz-portrecista, któremu sławę przyniósł niedokończony portret Jerzego Waszyngtona, jeden z najbardziej znanych w USA portretów.

Zaczął malować gdy miał 13 lat. Jego pierwsze prace to proste, oszczędnie malowane portrety. Gdy miał 20 lat wybrał się do Anglii, gdzie od roku 1777 pobierał nauki w studiu malarskim Benjamina Westa. W 1782 r. wystawił w Akademii Królewskiej w Londynie kilka swoich prac, które zostały entuzjastycznie przyjęte przez krytyków, co skłoniło Stuarta do otwarcia własnego studia. Przez następne 5 lat bogaci Anglicy i Szkoci zamawiali u niego swe portrety. W roku 1787 żyjący ponad stan Stuart musiał – uciekając przed wierzycielami – opuścić Anglię. Schronił się w Dublinie w Irlandii[1].

Na początku 1793 roku, z myślą namalowania portretu ówczesnego prezydenta Stanów Zjednoczonych Jerzego Waszyngtona powrócił do Stanów Zjednoczonych. Pierwotnie otworzył pracownie malarską w Nowym Jorku by w 1794 roku przeprowadzić się do Filadelfii, siedziby rządy federalnego[2].

Portret Waszyngtona[edytuj | edytuj kod]

Postanowił zarobić pieniądze malując portret Jerzego Waszyngtona, który pozował mu trzykrotnie w latach 1794-1796. Portret zwany "Vaughan" przedstawia popiersie Waszyngtona, "Lansdowne" to naturalnej wielkości stojący portret męża stanu, zaś "Atheneum" to owalny, nieukończony zarys głowy. Artysta sprzedał wiele kopii tych portretów, które sporządzał wraz z córką i uczniami[1].

W roku 1805 przeniósł się do Bostonu, gdzie dał się poznać jako człowiek czarujący, szybko i sprawnie pracujący portrecista oraz jako mistrz chętnie udzielający porad młodym artystom.

Obrazy[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Early American Paintings
  2. H. Rachlin, Skandale, wandale i niezwykłe opowieści o wielkich dziełach sztuki s. 117

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Harvey Rachlin, Skandale, wandale i niezwykłe opowieści o wielkich dziełach sztuki Wyd. Rebis Poznań 2010, ISBN 978-83-7510-512-4