Granat hukowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Granat hukowy jednostek SOI

Granat hukowy, błyskowo-hukowy lub 'granat ogłuszający'granat ręczny, który nie zadaje poważniejszych obrażeń przeciwnikowi. Pierwsze egzemplarze tego typu granatów powstały w latach 60 XX wieku na zlecenie brytyjskich jednostek Special Air Service jako broń uniemożliwiająca przeciwnikowi walkę, ale nie raniąca go.

Granaty te są używane do czasowego zneutralizowania skuteczności obronnej wrogów poprzez zdezorientowanie ich zmysłów. Silny błysk na chwilę aktywuje wszystkie komórki wrażliwe na światło w oku przeciwnika, dzięki czemu normalne widzenie wraca dopiero po około 5 sekundach. Natomiast głośny huk towarzyszący rozbłyskowi jeszcze bardziej potęguje właściwości obezwładniające poprzez tymczasowe ogłuszenie przeciwnika.

Kiedy następuje wybuch, korpus granatu pozostaje nienaruszony, a dźwięk i błysk wydostają się na zewnątrz przez otwory w skorupie. Pozwala to na uniknięcie obrażeń spowodowanych przez odłamki; jednak sam wybuch, mający miejsce w małej odległości, może doprowadzić do poparzenia. Ogłuszający huk wybuchu w pobliżu człowieka może doprowadzić do czasowego, a nawet trwałego uszkodzenia słuchu, natomiast silny błysk może trwale lub czasowo uszkodzić narząd wzroku. Poza tym ciepło towarzyszące wybuchowi, które emitowane jest do otoczenia, może spowodować zapłon materiałów łatwopalnych, np. paliwa. Pożar, który wybuchł podczas ataku na ambasadę Iranu w Londynie (operacja Nimrod), został zainicjowany właśnie przez granaty błyskowo-hukowe.

Skorupa wypełniona jest mieszanką substancji deflagrujących o masie około 4,5 grama, dających wysoką temperaturę. Składa się ona z metalu reaktywnego (magnez lub aluminium) i utleniacza (nadchloran amonu lub nadchloran potasu).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons