Grunau Baby

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Grunau Baby
(dane wersji Baby IIb)
Schneider Grunau Baby IIb
Schneider Grunau Baby IIb
Dane podstawowe
Państwo  Niemcy
Producent Schneider, Slingsby, Elliotts of Newbury, Nord Aviation, NV Vliegtuigbouw, Laminação Nacional de Metais, (później Companhia Aeronáutica Paulista, Brazylia)
Konstruktor Edmund Schneider
Typ Szybowiec
Załoga 1
Historia
Data oblotu 1931
Lata produkcji 1932 – ?
Egzemplarze ok. 6000
Dane techniczne
Wymiary
Rozpiętość 13,57 m
Długość 6,09 m
Powierzchnia nośna 14,2
Masa
Własna 170 kg
Startowa 250 kg
Osiągi
Prędkość maks. 150 km/h
Prędkość dopuszczalna 210 km/h
Prędkość min. opadania 0,8 m/s przy 45 km/h
Doskonałość maks. 17 przy 55 km/h
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Schneider Grunau Baby – seria jednomiejscowych szybowców zaprojektowanych w okresie międzywojennym przez Edmunda Schneidera.

Pierwszy szybowiec został zbudowany i oblatany w 1931 roku. Wyprodukowano ponad 6000 szybowców w różnych wariantach, co czyni go najliczniej produkowanym szybowcem w historii. Oprócz Niemiec produkowany był także w kilkunastu innych krajach. Zaletami płatowca była prosta konstrukcja, wytrzymałość na przeciążenia i lądowanie na ziemnych lądowiskach.

Szybowiec został zaprojektowany jako mniejsza wersja Schneidera ESG 31, wyposażony w nowe eliptyczne skrzydła, podobne do konstrukcji firmy Akaflieg Darmstadt. Aerodyna była górnopłatem z wzmocnionym kokpitem. Założeniem konstruktora było zbudowanie płatowca zarówno do szkoleń, jak i akrobacji lotniczych.

Grunau Baby był wielkim sukcesem, promowanym przez mistrza szybownictwa – Wolfa Hirtha. Zmodernizowany model – Baby II powstał w 1932 roku po tragicznym wypadku pierwszej wersji. Wersja Baby II i ulepszona – Baby IIb były używane jako podstawowy szybowiec szkolny Deutsche Luftsport Verband (później Nationalsozialistisches Fliegerkorps).

W 1941 roku 30 szybowców zbudowała Laminação Nacional de Metais, a później Companhia Aeronáutica Paulista w Brazylii pod nazwą "Alcatraz". Podczas II wojny światowej Baby produkowany był we Francji (jako Nord 1300) i w Wielkiej Brytanii (jako Elliotts Baby EoN i Slingsby T5 - Slingsby użyło także kilku płatowców do opracowania własnych konstrukcji). Edmund Schneider wyjechał do Australii, gdzie kontynuował rozwój swoich szybowców. Efektem jego pracy były Baby 3 i Baby 4.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Michael Hardy: Gliders and Sailplanes of the World. Shepperton: Ian Allen, 1982, s. 50–51.
  • Andrew Coates: Jane's World Sailplanes and Motor Gliders. London: MacDonald and Jane's, 1978, s. 97.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]