HMS Valiant (1916)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
HMS Valiant
HMS "Valiant"
HMS "Valiant"
Historia
Stocznia stocznia Fairfield, Govan
Położenie stępki 13 stycznia 1913
Wodowanie 4 listopada 1914
 Royal Navy
Wejście do służby 19 lutego 1916
Wycofanie ze służby lipiec 1945
Los okrętu złomowany w 1950
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność standardowa - 27 500 ton
pełna - 36 513 ton
Długość 197 m
Szerokość 27,6 m
Zanurzenie 8,8 m
Prędkość 24 węzłów
Napęd
turbiny parowe, 24 kotły, 4 wały, moc 56 500 koni mechanicznych
Uzbrojenie
8 dział 381 mm,
14 dział Mk XII kalibru 152 mm,
2 działa 76 mm,
4 działa 47 mm,
4 wyrzutnie torped kalibru 533 mm
Załoga 950–1220 oficerów i marynarzy
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

HMS "Valiant" był brytyjskim pancernikiem typu Queen Elizabeth służącym w Royal Navy. Stępkę położono w stoczni Fairfield, w Govan, 31 stycznia 1913 i okręt zwodowano 4 listopada 1914. Budowę ukończono w lutym 1916.

I wojna światowa[edytuj | edytuj kod]

W czasie I wojny światowej służył w 5th Battle Squadron dowodzonym przez admirała Hugh Evan-Thomasa. Dywizjon wchodził w skład Grand Fleet i składał się z 5 okrętów typu Queen Elizbeth (były one znacznie szybsze niż inne pancerniki brytyjskie i zdecydowano się je skoncentrować w jednym zespole). 31 maja 1916 roku okręt wziął udział w bitwie jutlandzkiej, gdzie otrzymał kilka trafień. W sierpniu tego samego roku miał kolizję z HMS "Warspite" i był reperowany do końca września.

Dwudziestolecie międzywojenne[edytuj | edytuj kod]

Pomiędzy 1929 i 1930 okręt przeszedł dużą przebudowę. Dodano bąble przeciwtorpedowe, zwiększono szerokość do 31,7 metra. Dwa kominy zostały połączone w jeden. Dodano pojedyncze ośmiolufowe działo dwufuntowe. Dwie wyrzutnie torpedowe zostały usunięte. Dodano platformę lotniczą wraz z jedną katapultą. Te modyfikacje zwiększyły maksymalną wyporność do 35 970 ton.

W 1931 załoga pancernika uczestniczyła w buncie w Invergordon.

W 1936 dodano drugą baterię ośmiu dział dwufuntowych. Pomiędzy marcem 1937 i listopadem 1939 pancernik przeszedł drugą poważną przebudowę w Devonport. Maszynownie przerobiono na osiem kotłów połączonych z czterema turbinami parowymi systemu Parsonsa. Całość miała moc 80 000 koni parowych. Maksymalny zapas ropy to 3393 ton. Maksymalna prędkość wzrosła do 23,5 węzła - zwiększono moc, ale zwiększyła się też wyporność i zanurzenie. Artyleria pomocnicza została zmieniona na 20 dział kalibru 114 mm umieszczonych w podwójnych wieżach oraz cztery ośmiolufowe działa dwufuntowe. Te modyfikacje zwiększyły zanurzenie do 10 metrów i maksymalną wyporność do 36 513 ton.

II wojna światowa[edytuj | edytuj kod]

HMS "Valiant" był jednym z trzech okrętów liniowych, które wzięły udział w zniszczeniu francuskiej floty w Mers-el-Kebir. Brał udział także w bitwie koło przylądka Matapan i w bitwie o Kretę, gdzie został trafiony dwiema bombami. Wraz ze swoim siostrzanym okrętem HMS "Queen Elizabeth" został zaminowany i zatopiony przez włoskich nurków w porcie aleksandryjskim w grudniu 1941 roku. Okręt był zakotwiczony w bardzo płytkiej wodzie, więc osiadł na dnie, a pokład wystawał ponad powierzchnię. Pomimo unieruchomienia okręt wydawał się być gotowy do walki. Podniesiony i odremontowany w Afryce Południowej wrócił na Morze Śródziemne, aby wspierać lądowanie na Sycylii w ramach operacji Husky oraz lądowania w Salerno w ramach operacji Avalanche w 1943.

W 1944 roku został wysłany na Daleki Wschód jako jeden z okrętów Floty Wschodniej. Brał tam udział w rajdach na japońskie bazy w Indonezji. 8 sierpnia 1944 roku, kiedy znajdował się w pływającym doku w Trincomalee na Cejlonie, został uszkodzony, kiedy dok rozpadł się. Naprawy wstrzymano i okręt wrócił do Wielkiej Brytanii, gdzie został wycofany ze służby w lipcu 1945 roku.

Po wojnie[edytuj | edytuj kod]

"Valiant" był używany jako okręt szkolny w bazie Devonport do końca swojej kariery. Został sprzedany na złom w marcu 1948 roku.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Inne okręty noszące nazwę HMS "Valiant".

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]