Hanbalici

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Hanbalici (ar. حنبلى) - zwolennicy jednej z czterech głównych sunnickich szkół prawa muzułmańskiego, wywodzącej się od teologa Ahmada Ibn Hanbala (zm. 855).

Jest to najbardziej rygorystyczna ze szkół. Zwolenników szkoły hanbalickiej cechuje konserwatywność i bezkompromisowa interpretacja Koranu oraz Sunny. Kijas (analogia) i idżma (zgoda uczonych) zostały odrzucone przez Ibn Hanbala który starał się przywrócić pierwotną czystość religii i prawa.

Doktryny szkoły hanbalickiej zachowały się głównie dzięki ruchowi teologa Muhammada Ibn Abd al-Wahhaba (zm. 1792) twórcy wahhabizmu - radykalnego, ortodoksyjnego prądu islamu sunnickiego. Aktualnie jest to najmniejsza szkoła która jest popularna głównie na półwyspie arabskim (Arabia Saudyjska, Katar oraz Zjednoczone Emiraty Arabskie)[1][2].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy