Heliotrop (przyrząd)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Rysunek heliotropu z 1866 r.

Heliotrop – instrument, który odbijając promienie słoneczne na duże odległości za pomocą lustra, określał położenie odległego punktu pomiarowego.

Wynaleziony został w 1821 roku przez niemieckiego matematyka, fizyka i astronoma C.F. Gaussa. Słowo heliotrop pochodzi od greckiego "helios", co oznacza słońce i "tropos", co znaczy zwrot, kierunek, kształt. Instrument ułatwiał pomiar kierunku do punktu znacznie oddalonego od stanowiska pomiarowego. Światło słoneczne odbijające się w punkcie, do którego chciano zmierzyć kierunek, kierowano na odległe stanowisko teodolitu. Nakierowując lunetę teodolitu na odbity strumień światła, otrzymywało się kierunek na punkt.

Wikimedia Commons