Hiperproteinemia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Hiperproteinemia – stan zwiększonego stężenia białka całkowitego w osoczu krwi, czyli stężenie ponad 80 g/l. Praktycznie nie spotyka się hiperproteinemii związanej ze zwiększoną syntezą albumin, tylko ze zwiększoną syntezą immunoglobulin - hipergammaglobulinemię.

Hipergammaglobulinemia[edytuj | edytuj kod]

Wyróżnia się 2 typy hipergammaglobulinemii.

Hipergammaglobulinemia monoklonalna[edytuj | edytuj kod]

Gdy następuje wzrost syntezy tylko jednej klasy immunoglobulin. Występuje w stanach chorobowych:

Hipergammaglobulinemia poliklonalna[edytuj | edytuj kod]

Gdy następuje wzrost syntezy wielu klas immunoglobulin. Występuje w stanach chorobowych:

Hiperproteinemia może wystąpić także wskutek odwodnienia organizmu.

Stanem przeciwnym do hiperproteinemii jest hipoproteinemia (niedobiałczenie krwi) – zbyt niski poziom białek we krwi[1].

Przypisy

  1. hipoproteinemia. W: Encyklopedia [on-line]. PWN. [dostęp 2015-02-24].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Biochemia. Skrypt dla studentów wydziału lekarskiego. Jan Gmiński (red.). Mysłowice: Ewitar, 2003. ISBN 8391490106.
  • Choroby wewnętrzne. Andrzej Szczeklik (red.). ISBN brak.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.