Hipertermia złośliwa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Gorączka złośliwa wskutek narkozy
ICD-10 T88.3

Hipertermia złośliwa (hipertermia przy znieczuleniu) – zagrażający życiu stan organizmu, wywoływany u niektórych pacjentów przez leki służące do znieczulenia ogólnego i niektórych innych leków. Charakteryzuje się niezwykle szybkim wzrostem temperatury organizmu i znacznym nasileniem metabolizmu tlenowego mięśni. Prowadzi to do nagromadzenia w organizmie dwutlenku węgla i wzrostu temperatury ciała powyżej 40 °C. Dochodzi równocześnie do nadciśnienia tętniczego, zwiększenia napięcia mięśni i częstoskurczu. Około połowa przypadków kończy się zgonem. U dzieci po zastosowaniu suksametonium może być poprzedzona występowaniem sztywności mięśni żwaczy. Częstość występowania 1:20 000[potrzebne źródło].

Wystąpienie hipertermii złośliwej po zetknięciu z lekami jest uwarunkowane genetycznie. Predyspozycją do takiej reakcji jest mutacja receptora rianodynowego, dziedziczona jako cecha autosomalna dominująca, gen warunkujący pojawienie się lub nie tej choroby znajduje się na chromosomie 19. Czynnikiem zwiększającym ryzyko wystąpienia hipertermii jest również stres.

Leczenie polega na zaprzestaniu podawania substancji wyzwalających, zabezpieczeniu dróg oddechowych, wyrównaniu kwasicy, ochłodzeniu pacjenta za pomocą okładów z lodu, bądź podawaniem oziębionych płynów dożylnie oraz podaniu dantrolenu. Pacjent po ustabilizowaniu wymaga co najmniej 24-godzinnego nadzoru[1].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Wielki słownik medyczny. Warszawa: PZWL, 1996, s. 471. ISBN 8320019230.
  • Mark Weinert: Anestezjologia. Wrocław: Elsevier Urban&Partner, 2013, s. 242. ISBN 9788360290446.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.

  1. Weinert 2013 ↓, s. 242.