Home run

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Barry Bonds podczas gry w San Francisco Giants, rekordzista Major League Baseball w ilości zdobytych home runów.

Home run (czasem zwany asem) – odbicie piłki w baseballu, po którym pałkarz (batter) zdobywa wszystkie cztery bazy i tym samym punkt (run) dla swojego zespołu. Podczas home runa punkty zdobywają także inni zawodnicy okupujący bazy w momencie uderzenia. Sytuacja, gdy wszystkie bazy są zajęte i drużyna zdobywa 4 punkty, to grand slam.

Home run najczęściej osiągany jest, gdy piłka zostanie wybita poza ogrodzenie boiska, pomiędzy słupami (foul poles) znajdującymi się na końcu linii bocznych (foul lines) nie dotykając wcześniej placu gry. Home run jest także wtedy, gdy piłka uderzy w jeden ze słupów. Inny typ home runa (tzw. inside-the-park, rzadko spotykany na wysokim poziomie gry) ma miejsce, gdy piłka zostaje na boisku, ale mimo tego pałkarz osiąga bazę domową, zazwyczaj w wyniku błędów graczy obrony.

Jeżeli piłka wyjdzie poza boisko pomiędzy słupami po dotknięciu pola gry (np. z powodu niskiego płotu), nie ma home runa, ale każdy gracz ataku (pałkarz oraz biegacze) przesuwa się automatycznie o dwie bazy do przodu w stosunku do sytuacji na boisku w momencie rozpoczęcia narzutu wykonywanego przez miotacza (ground rule double). W wyniku tego zawodnicy zajmujący bazę drugą i trzecią zdobywają po punkcie.

Home run to najbardziej wyczekiwana przez kibiców część gry, a zawodnicy specjalizujący się w tym elemencie należą do najpopularniejszych. Oficjalnym rekordzistą świata w liczbie home runów jest Japończyk Sadaharu Oh, który w latach 1959-80 grając dla Yomiuri Giants uzyskał ich 868. Rekordzistą MLB jest Amerykanin Barry Bonds z 762 uderzeniami.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]