IV Liceum Ogólnokształcące im. kpt.pil.Eugeniusza Horbaczewskiego w Zielonej Górze

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
IV Liceum Ogólnokształcące im.kpt.pil.Eugeniusza Horbaczewskiego
"Szkoła wysokich lotów"
Typ szkoły średnia
Patron szkoły kpt.pil.Eugeniusz Horbaczewski
Państwo  Polska
Miejscowość Zielona Góra
Data założenia 1979
Liczba uczniów 500
Dyrektor ppłk pil. dr Stefan Bulanda
Wicedyrektorzy mgr Joanna Andrzejewska
Adres ul. Szosa Kisielińska 18
Położenie na mapie Zielonej Góry
Mapa lokalizacyjna Zielonej Góry
IV Liceum Ogólnokształcące im.kpt.pil.Eugeniusza Horbaczewskiego
IV Liceum Ogólnokształcące im.kpt.pil.Eugeniusza Horbaczewskiego
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
IV Liceum Ogólnokształcące im.kpt.pil.Eugeniusza Horbaczewskiego
IV Liceum Ogólnokształcące im.kpt.pil.Eugeniusza Horbaczewskiego
Ziemia 51°56′21,94″N 15°32′13,91″E/51,939428 15,537197
Strona internetowa szkoły

IV Liceum Ogólnokształcące im. kpt. pil. Eugeniusza Horbaczewskiego w Zielonej Górze. Powstało w roku 1979, jako Liceum Lotnicze. W 1989 roku zostało przekształcone w Liceum Wojskowe, a następnie w 1992 roku w Liceum Ogólnokształcące z systemem amerykańskim. Patronem szkoły jest Eugeniusz Horbaczewski, stąd hasło promujące szkołę Szkoła wysokich lotów. Cechą wyróżniającą tę szkołę jest wprowadzony od roku szkolnego 1994/1995 roku system amerykański.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Liceum Lotnicze w Zielonej Górze zostało utworzone we wrześniu 1979 jako filia szkoły w Dęblinie. Twórcami liceum byli: ówczesny komendant Wyższej Oficerskiej Szkoły Lotniczej w Dęblinie gen. dr Józef Kowalski ze strony wojska, Zbyszko Piwoński – ówczesny wojewoda zielonogórski, późniejszy senator RP oraz Henryk Baturo, ówczesny kurator oświaty i wychowania, później radny Sejmiku Województwa Lubuskiego.

Od 2 lutego 1982 Liceum Lotnicze stało się samodzielną szkołą. W tym też roku, 13 września, szkoła otrzymała sztandar.

Liceum Lotnicze prowadziło kształcenie młodzieży męskiej w zawodzie mechanik osprzętu lotniczego. Głównym celem, jaki stał przed szkołą, było przygotowanie kandydatów do „dęblińskiej szkoły orląt”. Z zadań tych wywiązało się bardzo dobrze. W opinii wykładowców WOSL absolwenci Liceum Lotniczego w Zielonej Górze byli znacznie lepiej przygotowani do dalszych studiów niż ich koledzy po Liceum Lotniczym w Dęblinie[potrzebne źródło].

1 września 1988 szkoła otrzymała imię kpt. pil. Eugeniusza Horbaczewskiego. Wraz ze zmianami strukturalnymi zachodzącymi w wojsku zmalało zapotrzebowanie na kandydatów do szkół wojskowych, a szczególnie do lotnictwa[potrzebne źródło]. Doprowadziło to do przekształcenia Liceum Lotniczego w Wojskowe Liceum Ogólnokształcące w 1989 roku. Niestety, dalsze zmiany spowodowały, że w 1992 decyzją Ministerstwa Obrony Narodowej prawie wszystkie licea wojskowe zostały zlikwidowane, w tym także zielonogórskie.

Od 1 września 1992 szkoła funkcjonuje jako IV Liceum Ogólnokształcące. Szkoła utrzymała imię nadane Liceum Lotniczemu i podtrzymuje tradycje swojej poprzedniczki. Charakterystyczną cechą tej szkoły jest eksperymentalny program nauczania[potrzebne źródło]. Szkoła prowadzi szeroką działalność wychowawczą, edukacyjną i kulturalną. Współpracuje ze szkołami z Niemiec, Francji, Holandii, Ukrainy i Białorusi. W zielonogórskim środowisku szkoła pozostała nadal „Lotnikiem”.

Od 1 września 2002 przy liceum funkcjonuje gimnazjum[1]. W roku szkolnym 2002/2003 zmianie uległa nazwa placówki na „Zespół Szkół Akademickich w Zielonej Górze”, który obejmuje IV Liceum Ogólnokształcące i 10. Gimnazjum. Do grona licealistów po raz pierwszy dołączyli młodsi koledzy i koleżanki. Nie jest to jedyna zamiana, bowiem od 1 września tego samego roku organem prowadzącym szkołę jest dr Stefan Bulanda – twórca szkoły od początku jej istnienia.

Od 1979 szkołę ukończyło 2136 osób. W roku szkolnym 1990/1991 do liceum trafiły dziewczęta, a pierwsze maturzystki opuściły szkołę w roku 1992/1993.

Najważniejsze wydarzenia z życia szkoły[edytuj | edytuj kod]

  • Pierwsza inauguracja roku szkolnego – 9 listopada 1979
  • Pierwsza matura – 1983
  • Nadanie sztandaru – 12.09.1982
  • Nadanie imienia – 01.09.1988
  • Powołanie WLO – 01.09.1989
  • Likwidacja WLO – 1992
  • Powołanie LO4 – 1992
  • Powołanie „Zespołu Szkół Akademickich” – 01.09.2002

System amerykański w IV Liceum Ogólnokształcącym[edytuj | edytuj kod]

Został wprowadzony od roku szkolnego 1994/1995. "Lotnik" jest drugą szkołą w Polsce, która wprowadziła ten system[potrzebne źródło]. Autorzy systemu w zielonogórskiej "czwórce" postawili sobie za cel wprowadzenie pięciu zasad organizacji procesu dydaktyczno-wychowawczego. Zasady te wynikały z oczekiwań młodzieży, rodziców oraz nauczycieli i sprowadzały się do:

  • zindywidualizowania kształcenia młodzieży,
  • efektywniejszej nauki języków obcych,
  • wprowadzenia wewnątrzszkolnych standardów edukacyjnych,
  • wychowania służącego kształtowaniu właściwych postaw.

W roku 1994 rozpoczęto prace nad projektem eksperymentu, z uwzględnieniem opinii młodzieży, rodziców i nauczycieli oraz wzorów amerykańskich. W roku 1995 eksperyment został opracowany, a jego część wprowadzona do realizacji jako innowacja. Obejmowała ona punktowy system oceniania i podział roku szkolnego na 3 okresy.

Zgodnie z założeniami rok szkolny podzielony został na trzy okresy, z których każdy trwa 60 dni zajęć szkolnych. Zajęcia lekcyjne odbywają się w grupach przedmiotowych (oznacza to, że język polski u nauczyciela X może mieć np 3 uczniów z klasy A, 15 uczniów z klasy B, 2 uczniów z klasy C i 7 uczniów z klasy D), natomiast wychowawcze w oddziałach klasowych (czyli klasa A ma godzinę wychowawczą ze swoim wychowawcą a klasa B ze swoim). Program nauczania w cyklu 3-letnim trwa 8 okresów (w klasach I i II po 3 okresy w roku, w klasach III 2 trymestry) i obejmuje: zajęcia zawierające podstawy programowe, oznaczone numerami kursów 101,102 itd, specjalizację przedmiotową, oznaczoną numerami kursów 201,202 i zajęcia pozalekcyjne oznaczone jako 301,302 itd. Kursy obejmują 60 godzin zajęć lekcyjnych i stanowią programową całość. Plan nauczania określa przedmioty obowiązkowe i specjalizacyjne wraz z określoną ilością kursów do realizacji. W końcowym etapie punkty zostają przeliczone na tradycyjne oceny. Z każdego przedmiotu uczeń może otrzymać 300 pkt w danym okresie nauki. Stosuje się następujące zasady przeliczania punktów na oceny:

  • od 291 – 300 pkt – ocena celująca
  • 241 – 290 – ocena bardzo dobra
  • 201 – 240 – ocena dobra
  • 161 – 200 – ocena dostateczna
  • 121 – 160 – ocena dopuszczająca
  • mniej niż 121 – ocena niedostateczna.

Oznacza to, że gdy uczeń w I trymestrze uzyskał z j.polskiego 220 pkt/300, to w 'normalnej' szkole otrzymałby 4.

Zasadą ustaloną w eksperymencie jest to, że nie ma możliwości zmiany punktacji w trakcie okresu. Twórcom eksperymentu (mgr Joannie Andrzejewskiej i dr Stefanowi Bulandzie) chodziło o stworzenie warunków i motywacji do zdobywania wiedzy w sposób systematyczny. W dotychczas stosowanym systemie okresem wzmożonej mobilizacji do nauki był ostatni okres lub w najlepszym przypadku ostatni rok realizacji przedmiotu. Autorzy eksperymentu, na podstawie własnych doświadczeń pedagogicznych uznali, że powtarzanie klasy i wszystkich przedmiotów obowiązujących w planie nauczania dla danej klasy nie daje pożądanych rezultatów. Uczeń nie uzyskuje w końcowej klasyfikacji wyższych stopni i nie jest to mobilizacja do lepszej i bardziej systematycznej pracy. Uczeń powtarzający kurs zostaje warunkowo promowany. Realizuje wszystkie przedmioty zgodnie z planem nauczania, powtarzając tylko ten, z którego otrzymał ocenę niedostateczną. Nie ma tej możliwości w ostatnim okresie nauki.

Przykładowy rozkład kursów dla ucznia, który w II klasie wybrał specjalizację językową[2]. Każdy uczeń ma codziennie ten sam plan lekcji. Wyrabia to nawyk systematycznego uczenia się i w opinii uczniów doskonale sprawdza się w szkolnych realiach[potrzebne źródło]. Każdy uczeń ma do wyboru 1 z 4 języków obcych (angielski, niemiecki, włoski, francuski), który będzie miał codziennie przez 3 lata, oraz 2 język obcy (inny niż ten podstawowy), którego będzie się uczył codziennie przez całą 1 klasę. Do wyboru są specjalizacje: językowa, dziennikarska, prawno-społeczna, medyczna, farmaceutyczna, psychologiczno-pedagogiczna, politechniczna (mat-fiz-inf) i ekonomiczno-menadżerska.

Znani absolwenci[potrzebne źródło][edytuj | edytuj kod]

  • Inga Padlewska – Miss Ziemi Lubuskiej '94, III Vicemiss Polski '94, Inter Miss '95
  • Damian Aleksander – aktor z Teatru Muzycznego Roma
  • Halszka Moczulska – wiele nagród w ogólnopolskich i lokalnych konkursach poetyckich (Ogólnopolski Konkurs Poetycki TPD, Biesiada Słowa, Autunalia. Nominacja do nagrody "Eurydyki 2003"
  • gen. bryg. pil. Tomasz Drewniak (absolwent LL 1983)- Dowódca 4.Skrzydła Lotnictwa Szkolnego - Siły Powietrzne
  • gen. bryg. pil. Adam Świerkocz (absolwent LL 1983)- Dowódca 4.Skrzydła Lotnictwa Transportowego - Siły Powietrzne
  • gen. bryg. pil. Stefan Rutkowski (absolwent LL 1984)- Szef Wojsk Lotniczych - Siły Powietrzne
  • płk dypl. pil. Wojciech Krupa (absolwent LL 1984)- Dowódca 31.Bazy Lotniczej - Siły Powietrzne
  • płk dypl. pil. Rafał Nowak (absolwent LL 1984)- Dowódca Mobilnej Jednostki Dowodzenia Operacjami Powietrznymi - Siły Powietrzne
  • płk mgr inż. pil. Jacek Zygmanowski (absolwent LL 1984)- Dowódca 22 Ośrodka Dowodzenia i Naprowadzania - Siły Powietrzne
  • Mirosław Chojnacki – indywidualny i drużynowy Mistrz Polski w zawodach sportowo-obronnych
  • Robert Mortka – złoty medalista Mistrzostw Polski w zawodach sportowo-obronnych oraz brązowy medalista w wieloboju spadochronowym
  • Jacek Zalewski – mistrz Polski w zawodach sportowo-obronnych
  • Jacek Adamski – srebrny medalista mistrzostw Polski w wieloboju spadochronowym Mielec-82
  • Stanisław Gacek – drużynowy wicemistrz Polski w zawodach obronnych
  • Robert Kornalewicz – uczestnik programu Bar w 2004

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Gimnazjum otrzymało imię generała Stanisława Skalskiego
  2. W specjalizacji językowej można uczyć się języka angielskiego lub niemieckiego na poziomie rozszerzonym