I wojna o niepodległość Szkocji

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

I wojna o niepodległość Szkocji – miała miejsce w latach 1296–1328.

Przebieg[edytuj | edytuj kod]

W 1296 roku Szkocja została zaatakowana i zaanektowana przez Anglię. Wojska króla Edwarda I wygrały bitwy pod Berwick i Dunbar. Rok później William Wallace wzniecił niepodległościowe powstanie. W tym samym roku powstańcy wygrali bitwę pod Stirling. Powstanie trwało do 1305 roku, kiedy to Wallace został schwytany i zamordowany.

Rok później Robert Bruce zamordował Johna Comyna, uzyskując szkocki tron. Odpowiedzią Edwarda I było zlecenie morderstwa braci Roberta Bruce’a w 1307 roku. W tym samym roku odbyła się bitwa na wzgórzach Louden, która była pierwszym znaczącym zwycięstwem Szkotów nad Anglikami.

W 1308 roku miała miejsce bitwa na przełęczy Brander, w której pokonany został wspomagany przez Anglików John Comyn. W 1314 roku stoczono bitwę pod Bannockburn, w której wojska szkockie pokonały angielskie, dużo od nich liczniejsze. Skutkiem tego zwycięstwa było uznanie niepodległości Szkocji.

Zakończenie[edytuj | edytuj kod]

W 1320 roku król angielski w deklaracji z Arbroath oficjalnie uznał niepodległość Szkocji. Fakt ten został zatwierdzony przez papieża. Sześć lat później odbyły się pierwsze obrady szkockiego parlamentu, a w 1328 roku Edward III i Robert I podpisali układ w Northampton, potwierdzający niepodległość Szkocji i zapewniający jej tron Robertowi I.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]