Bitwa pod Bannockburn

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bitwa pod Bannockburn
I wojna o niepodległość Szkocji (12961328)
Peers and commoners fighting - The Holkham Bible Picture Book (c.1320-1330), f.40 - BL Add MS 47682.jpg
Bitwa pod Bannockburn, miniatura z Ilustrowanej Biblii z Holkham
Czas 2324 czerwca 1314
Miejsce Bannockburn, na południe od Stirling
Terytorium Królestwo Szkocji
Wynik Decydujące zwycięstwo Szkotów
Strony konfliktu
 Szkocja  Anglia
Dowódcy
Robert I Edward II
Siły
6 500 20 000
Straty
nieznane ale niewielkie 700 kawalerii, 11 000 piechoty
Multimedia w Wikimedia Commons Multimedia w Wikimedia Commons
I wojna o niepodległość Szkocji

Bitwa pod Dunbar (1296)Bitwa pod Stirling BridgeBitwa pod FalkirkBitwa pod RoslinBitwa pod HapprewOblężenie Stirling CastleBitwa pod MethvenBitwa pod DalryBitwa pod Glen TroolBitwa pod Loudoun HillBitwa pod SliochBitwa pod InverurieBitwa pod Pass of Brander – Bitwa pod Bannockburn – Bitwa pod ConnorBitwa pod SkaitmuirBitwa pod SkerriesBitwa pod FaughartZdobycie BerwickBitwa pod MytonDeklaracja w ArbroathBitwa pod BoroughbridgeBitwa pod Old BylandUkład w CorbeilBitwa pod Stanhope ParkUkład w Edinburgh-Northampton

Bitwa pod Bannockburn – starcie zbrojne, które miało miejsce w dniach 2324 czerwca 1314 roku i było jedną z serii bitew w szkockiej wojnie o niepodległość. Bitwa zakończyła się zwycięstwem Szkotów.

Wiosną 1314 roku Szkoci oblegli zamek Stirling. Dowódca załogi angielskiej, Philip Mowbray, zgodził się na kapitulację, jeśli nie otrzyma wsparcia do końca czerwca. Na wieść o tym, król Anglii, Edward II, posłał do Stirling 25-tysięczną armię. Anglicy dotarli 23 czerwca do brodu w Bannockburn, parę mil na południe od Stirling. Tam czekały już na nich szkockie oddziały w sile 9 tysięcy, pod dowództwem króla Roberta I (Robert the Bruce).

Bagnisty teren nie sprzyjał ciężkiej konnicy angielskiej, z kolei Szkoci wykorzystali znakomicie sprawdzającą się formację bitewną schiltron (szereg zbrojnych w piki mężczyzn idących ramię w ramię, z bronią skierowaną w stronę wroga).

Piechota szkocka już w pierwszym starciu zmusiła do wycofania się 500 angielskich jeźdźców, w kolejnych potyczkach również miała przewagę.

Decydujące starcie miało miejsce w drugim dniu bitwy, kiedy to przekraczający bród Anglicy zostali zdziesiątkowani przez oczekujących w schiltronach Szkotów. Angielska piechota starała się dołączyć do kawalerii. Szkocka kawaleria zmasakrowała łuczników zanim ci włączyli się do bitwy. Szkotom udało się zepchnąć Anglików w stronę rzeki Forth, Edward II uszedł z pola bitwy i powrócił statkiem do Anglii.

Zwycięstwo sił szkockich wydatnie podniosło morale narodu i choć trzeba było jeszcze kilkunastu lat do pełnego uznania niepodległości Szkocji (Układ w Edinburgh-Northampton w 1328), Bannockburn wybitnie się do tego przyczyniło.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]