Izochronizm
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Izochronizm – właściwość wszystkich harmonicznych układów drgających polegająca na niezależności okresu drgań od ich amplitudy. Rzeczywiste układy drgające wykonują z dobrym przybliżeniem drgania harmoniczne i pozostają izochroniczne wówczas, gdy amplituda drgań jest stosunkowo mała. Dla drgań mechanicznych oznacza to np.
- wychylenie wahadła o kąt dostatecznie mały, aby można było przyjąć, że

- maksymalne rozciągnięcie sprężyny podczas drgań tylko w zakresie stosowalności prawa Hooke'a.
