Język wernakularny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Język wernakularny jest językiem ojczystym lub natywnym (rodzimym) dialektem określonej populacji. Język wernakularny przeciwstawia się, np. lingua franca (języki narodowe a łacina w renesansie), językowi urzędowemu (np. język kurdyjski a język turecki w Turcji), czy językowi standardowemu (dialekt bawarski a standardowy język niemiecki).

Na przykład w Europie Zachodniej aż do XVII wieku, większość prac naukowych była pisana w języku łacińskim, który służył jako lingua franca. Prace napisane wówczas w językach romańskich określane są w tym kontekście jako napisane w języku wernakularnym.

Termin pochodzi od łacińskiego vernaculus (rodzimy, domowy) i od vernus: tak nazywano niewolnika, który urodził się w domu pana. Przenośne znaczenie zostało rozszerzone od zdrobnienia od słów vernaculus, vernacula. Varro, klasyczny gramatyk łaciński, użył terminu vocabula vernacula ("słownictwo języka narodowego") w przeciwieństwie do wyrazów obcych[1].

Przypisy

  1. Felix Gaffiot: Dictionnaire Illustré Latin Français. Paris: Librairie Hachette, 1934. (fr.)

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]