Języki waskońskie
Języki waskońskie – hipotetyczna rodzina językowa, która zajmowała większą część kontynentu europejskiego zanim została wyparta przez języki indoeuropejskie. Reliktami tej rodziny językowej są język baskijski, wymarły język akwitański oraz wiele toponimów całej zachodniej i centralnej Europy. Teoria języków waskońskich została stworzona przez niemieckiego lingwistę Theo Vennemanna.
Teoria substratu waskońskiego [edytuj]
Gdy skończyła się ostatnia epoka lodowa Waskończycy z obszaru dzisiejszej Hiszpanii i południowej Francji rozprzestrzenili się na całą zachodnią i centralną Europę. Nadali oni nazwy rzekom, łańcuchom górskim, itp. Nazwy te w większości przetrwały, kiedy języki waskońskie zostały wyparte przez języki indoeuropejskie. Wiele europejskich toponimów, pochodzenia których próżno się doszukiwać w językach indoeuropejskich, znajduje źródło właśnie w językach waskońskich.
Również system dwudziestkowy w językach celtyckich, francuskim i duńskim wydaje się zapożyczeniem z języków waskońskich. Niektórzy językoznawcy uważają języki waskońskie za odgałęzienie języków dene-kaukaskich.
