Języki waskońskie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Postulowany zasięg języków waskońskich

Języki waskońskie – hipotetyczna rodzina językowa, która zajmowała duży fragment zachodniej część Europy zanim została wyparta przez języki indoeuropejskie. Reliktami tej rodziny językowej są język baskijski, wymarły język akwitański oraz wiele toponimów zachodniej Europy. Teoria języków waskońskich została stworzona przez niemieckiego lingwistę Theo Vennemanna.

Teoria substratu waskońskiego[edytuj | edytuj kod]

Gdy skończyła się ostatnia epoka lodowa Waskończycy z obszaru dzisiejszej Hiszpanii i południowej Francji rozprzestrzenili się na prawie całą zachodnią Europę. Nadali oni nazwy rzekom, łańcuchom górskim, itp. Nazwy te w większości przetrwały, kiedy języki waskońskie zostały wyparte przez języki indoeuropejskie. Wiele europejskich toponimów, pochodzenia których próżno się doszukiwać w językach indoeuropejskich, znajduje źródło właśnie w językach waskońskich.

Również system dwudziestkowy w językach celtyckich, francuskim i duńskim wydaje się zapożyczeniem z języków waskońskich. Niektórzy językoznawcy uważają języki waskońskie za odgałęzienie języków dene-kaukaskich.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]