JB-2 Loon

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
JB-2 Loon

JB-2 Loonamerykański odrzutowy samolot-pocisk, będący wierną kopią niemieckiego pocisku V-1.

Prace nad opracowaniem własnego pocisku skrzydlatego rozpoczęto natychmiast po przechwyceniu w czerwcu 1944 roku szczątków rozbitego niemieckiego pocisku V-1 (Fiesler Fi 103). Pocisk miał być niemal identyczny ze swoim niemieckim pierwowzorem. Podstawową różnicą była zmiana silnika - w wersji amerykańskiej samolot-pocisk miał być napędzany wyprodukowanym przez Forda silnikiem pulsacyjnym PJ31-F-1. Inna miała być także technika wystrzeliwania pocisku - zamiast stosowanej przez Niemców katapulty rakietowej, uznanej przez Amerykanów za zbyt niebezpieczną, zastosowano 4 rakietowe silniki startowe na paliwo stałe. Kilka egzemplarzy przystosowano do wystrzeliwania z lecących bombowców B-17 Flying Fortress. W późniejszych wariantach zastąpiono prymitywny niemiecki układ naprowadzania sprowadzający się do zegara wyłączającego po ustalonym czasie silnik, radarowym systemem zdalnego sterowania.

Początkowo siły powietrzne amerykańskich wojsk lądowych wyraziły zainteresowanie nabyciem 75.000 pocisków. Ostatecznie jednak, złożono zamówienie na 12.000 sztuk - armia chciała je wykorzystać w planowanej kampanii bombowej przed desantem na Japonię. Z końcem wojny zamówienie odwołano, po wyprodukowaniu około półtora tysiąca sztuk broni. Wyprodukowane pociski wykorzystywano, pod oznaczeniem LTV-1, do badań nad pociskami manewrującymi.

Programem interesowała się także marynarka wojenna, która planowała wyposażenie w wyrzutnie JB-2 swoich lotniskowców eskortowych. Planowano także opracowanie wariantu wystrzeliwanego z okrętów podwodnych. Testy pocisków zakończono w roku 1948 (armia) i 1950 (marynarka), pociski te jednak nigdy nie weszły do służby, a w marynarce wojennej zostały zastąpione przez rodzime konstrukcje pocisków manewrujących typu Regulus.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Commons in image icon.svg