Jama (bóstwo)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Tybetańskie przedstawienie Jamy.

Jama – (skr. यम, yama) hinduistyczny bóg śmierci i zmarłych, w mitologii wedyjskiej władca piekła, Pan Dharmy, strażnik kierunku (lokapala) południowego.

Można znaleźć wzmiankę o Jamie w kanonie palijskim, dzięki czemu wszedł do buddyzmu, mitologii chińskiej, tybetańskiej, koreańskiej i japońskiej.

Znaczenie[edytuj | edytuj kod]

Bóg Jama bywa przedstawiany też jako :

Recepcja w litereaturze hinduistycznej[edytuj | edytuj kod]

Według mitu wedyjskiego Jama był najstarszym synem Wiwaswata, słońca i pierwszym śmiertelnikiem, który narodził się na ziemi i osiągnął świat niebiański (w późniejszym hinduizmie jednak twierdzono, iż tym człowiekiem był Manu). Wiwaswat mianował Jamę królem zmarłych. W religii nie odgrywa większej roli, ma natomiast duże znaczenie mitologiczne.

Recepcja w innych religiach[edytuj | edytuj kod]

Jama indyjski porównywany jest z irańskim Jimą (Dżemszydem) i buddyjskim Yánluówángiem (Jamą).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Rygweda. W: Herbert Ellinger: Hinduizm. Gezegorz Sowiński (tł.). Wyd. 1. Kraków: Wydawnictwo Znak, 1997, s. 47, seria: Krótko i węzłowato. ISBN 83-7006-407-8.
Zobacz hasło Jama w Wikisłowniku