Jama (bóstwo)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Tybetańskie przedstawienie Jamy.

Jama – (skr. यम, yama) hinduistyczny bóg śmierci i zmarłych, w mitologii wedyjskiej władca zaświatów[1] , Pan Dharmy, strażnik kierunku (lokapala) południowego.

Można znaleźć wzmiankę o Jamie w kanonie palijskim, dzięki czemu wszedł do buddyzmu, mitologii chińskiej, tybetańskiej, koreańskiej i japońskiej.

Znaczenie[edytuj | edytuj kod]

Bóg Jama bywa przedstawiany też jako :

Postaci powiązane[edytuj | edytuj kod]

  • siostra: Jami
  • posłańcy: sowa i gołąb [3], dwa psy, Śmierć

Recepcja w literaturze hinduistycznej[edytuj | edytuj kod]

  • Rygweda zawiera 4 hymny kierowane bezpośrednio do Jamy[4].
  • Według mitu wedyjskiego Jama był najstarszym synem Wiwaswata, słońca i pierwszym śmiertelnikiem, który narodził się na ziemi i osiągnął świat niebiański (w późniejszym hinduizmie jednak twierdzono, iż tym człowiekiem był Manu). Wiwaswat mianował Jamę królem zmarłych. W religii nie odgrywa większej roli, ma natomiast duże znaczenie mitologiczne.

Recepcja w innych religiach[edytuj | edytuj kod]

Jama indyjski porównywany jest z irańskim Jimą (Dżemszydem) i buddyjskim Yánluówángiem (Jamą).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Bogusław J. Koc. Wedyjska mitologia zaświatów. „Przegląd Religioznawczy”. 1992, nr 1(163). s. 22. 
  2. Rygweda. W: Herbert Ellinger: Hinduizm. Gezegorz Sowiński (tł.). Wyd. 1. Kraków: Wydawnictwo Znak, 1997, s. 47, seria: Krótko i węzłowato. ISBN 83-7006-407-8.
  3. Bogusław J. Koc. Wedyjska mitologia zaświatów. „Przegląd Religioznawczy”. 1992, nr 1(163), s. 24, 1992. 
  4. Bogusław J. Koc. Wedyjska mitologia zaświatów. „Przegląd Religioznawczy”. 1992, nr 1(163). s. 21.