John Thach

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
John S. Thach
John S. Thach
admirał admirał
Data i miejsce urodzenia 19 kwietnia 1905
Pine Bluff
Data i miejsce śmierci 15 kwietnia 1981
Coronado
Przebieg służby
Lata służby 1927–1967
Siły zbrojne United States Navy United States Navy
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
wojna koreańska
Odznaczenia
Naval Aviator Badge
Award-star-gold-3d.png
Krzyż Marynarki Wojennej - dwukrotnie (Stany Zjednoczone)
Award-star-gold-3d.png
Navy Distinguished Service Medal (dwukrotnie) (Stany Zjednoczone)
Srebrna Gwiazda  (Stany Zjednoczone)
Award-star-gold-3d.png
Valor device.svg
Legia Zasługi z odznaką waleczności - dwukrotnie (USA)
Valor device.svg
Brązowa Gwiazda z odznaką waleczności (Stany Zjednoczone)
Valor device.svg
Medal Pochwalny Marynarki Wojennej z odznaką waleczności (Stany Zjednoczone)
US Navy Presidential Unit Citation Navy Unit Commendation (USA) American Defense Service Medal (dwukrotnie) Asiatic-Pacific Campaign Medal American Campaign Medal Medal Zwycięstwa II Wojny Światowej Medal Okupacyjny Marynarki Wojennej (USA) National Defense Service Medal (USA) Korean Service Medal (czterokrotnie) Philippine Liberation Medal (Filipiny) Presidential Unit Citation (Korea Płd.) United Nations Korea Medal
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

John Smith Thach (ur. 19 kwietnia 1905 w Pine Bluff, zm. 15 kwietnia 1981 w Coronado) – amerykański wojskowy, admirał United States Navy, pilot marynarki z okresu II wojny światowej, twórca taktyki walki powietrznej zwanej od jego nazwiska „Thach Weave” oraz taktyki obrony floty przed atakami kamikaze, tzw. big blue blanket.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

John Smith „Jimmy” Thach był synem Jamesa H. oraz Jo Bacage. Podobnie jak jego starszy brat, James Jr, ukończył Akademię Marynarki Wojennej w 1927. Odbył służbę na pokładach pancerników „Mississippi” i „California”, w latach 1929–1930 ukończył kurs pilotażu. Uznany za zdolnego pilota, otrzymał przydział do elitarnego dywizjonu VF-1B, znanego popularnie jako High Hats. W 1931 wraz z innymi pilotami brał udział w nagrywaniu scen lotniczych do filmu Hell Divers z Clarkiem Gable. Później służył jako pilot samolotów eksperymentalnych.

W chwili ataku na Pearl Harbor był dowódcą dywizjonu myśliwskiego VF-3, stacjonującego na pokładzie lotniskowca „Lexington”, a po jego zatopieniu w bitwie na Morzu Koralowym na „Yorktown”. Dla zniwelowania przewagi taktycznej japońskich myśliwców Zero, opracował nową taktykę walki powietrznej, zastosowaną z sukcesami podczas bitwy o Midway. Została nazwana od jego nazwiska: Thach Weave. W późniejszym okresie wojny został przeniesiony na stanowisko instruktora taktyki w Jacksonville. Powrócił na Pacyfik jako oficer operacyjny sztabu admirała Johna S. McCaina, dowódcy zespołu lotniskowców uderzeniowych TF 38. Opracował taktykę wczesnego wykrywania i zapobiegania atakom kamikaze (big blue blanket). Był obecny przy podpisywaniu aktu kapitulacji Japonii.

Podczas wojny koreańskiej dowodził lotniskowcem eskortowym „Sicily”, w latach 1953–1954 lotniskowcem „Franklin D. Roosevelt”. W 1955 awansował do stopnia kontradmirała (Rear Admiral). W latach 1963–1965 służył , w stopniu wiceadmirała (Vice Admiral) jako zastępca Szefa Operacji Morskich do spraw lotnictwa. 25 marca 1965 awansował do stopnia admirała (Admiral) i został mianowany dowódcą sił morskich Stanów Zjednoczonych w Europie. Pozostawał na tym stanowisku do przejścia w stan spoczynku 1 maja 1967.

Na emeryturze zamieszkał w San Diego. Zmarł w Coronado 15 kwietnia 1981. Na jego cześć została nazwana fregata rakietowa „Thach”, typu Oliver Hazard Perry.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]