Karta podatkowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Karta podatkowa – uproszczona metoda wymiaru i poboru należności podatkowych bez ustalania konkretnej podstawy wymiaru podatku (zwłaszcza wielkości dochodu), uwzględniająca jednak rodzaj wykonywanej działalności zarobkowej i ewentualnie określone kryteria (na przykład liczbę mieszkańców miejscowości, w której jest prowadzona czy liczbę zatrudnionych osób). Opodatkowanie w tej formie wybrać mogą osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą oraz spółki cywilne osób fizycznych, których działalność polega w szczególności na świadczeniu usług dla ludności, przy niewielkiej liczbie pracowników i zleceniobiorców. Podstawą płatności podatku jest indywidualna decyzja urzędu skarbowego, wydana na wniosek podatnika.

Obowiązki dokumentacyjne ograniczają się do gromadzenia wystawionych przez podatnika dokumentów sprzedaży (faktur lub rachunków), ewidencji zatrudnienia oraz prowadzenia kart przychodów pracowników. W związku z faktem, że w decyzji określona jest wielkość podatku, podatnik nie składa deklaracji podatkowych, dokonuje jedynie – bez wezwania urzędu skarbowego – miesięcznej płatności podatku, w terminie do 7 dnia każdego miesiąca za miesiąc ubiegły, a za grudzień do 28 grudnia.

Aby można było rozliczyć się ze świadczonych przez siebie usług w formie karty podatkowej, należy[1]:

  • złożyć wniosek o zastosowanie opodatkowania w tej formie (druk PIT-16);
  • zgłosić we wniosku prowadzenie działalności wymienionej w jednej z 12 części tabeli;
  • w ramach prowadzenia działalności nie korzystać z usług osób niezatrudnionych przez siebie na podstawie umowy o pracę oraz z usług innych przedsiębiorstw i zakładów, z wyjątkiem usług specjalistycznych;
  • nie prowadzić (poza jednym z rodzajów działalności wymienionej w art. 23 z.p.d.o.f.) innej pozarolniczej działalności gospodarczej;
  • małżonek podatnika nie powinien prowadzić działalności w tym samym zakresie;
  • nie wytwarzać wyrobów opodatkowanych, na podstawie odrębnych przepisów, podatkiem akcyzowym;
  • pozarolnicza działalność gospodarcza zgłoszona we wniosku, o którym mowa w pkt 1, nie powinna być prowadzona poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Podatnicy opłacający podatek w formie karty są zwolnieni z podatku VAT – z tym, że ze zwolnienia tego mogą zrezygnować i wybrać opodatkowanie na zasadach ogólnych czynności podlegających regulacjom ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy o podatku akcyzowym.

Przypisy

  1. Tomasz Kaczyński: Rozliczenie dochodów uzyskanych z korepetycji (pol.). Serwis e-korepetycje.net, 2010-08-28.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]