Faktura (dokument)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Faktura – dokument sprzedaży, rodzaj rachunku zawierającego szczegółowe dane o transakcji:

  • dane identyfikujące dokument: numer, data wystawienia
  • strony kupna-sprzedaży: sprzedawca i nabywca
  • specyfikacja przedmiotu transakcji: nazwa towaru lub usługi, ilość, cena, wartość
  • dane do rozliczenia obowiązujących podatków
  • podsumowanie: cyframi i słownie
  • informacja o uzgodnionych terminach i formie zapłaty
  • informacje dodatkowe: sposób odbioru, miejsce dostawy i inne
  • podpisy uczestników transakcji (obecnie w Polsce wymagane wyłącznie w przypadku faktury VAT RR, wystawianej w transakcjach z rolnikami ryczałtowymi).

Faktury w Polsce[edytuj | edytuj kod]

Faktura VAT[edytuj | edytuj kod]

Faktura VAT – szczególny rodzaj rachunku wystawiany przez podatników podatku VAT, podlegający osobnym przepisom.

Zgodnie z obowiązującym w Polsce prawem, faktura taka powinna zawierać przynajmniej[1]:

  • nazwy i adresy sprzedawcy i nabywcy oraz ich numery NIP[2] (patrz przypis)
  • datę dokonania sprzedaży oraz datę wystawienia dokumentu
  • numer kolejny faktury
  • nazwę towaru lub usługi (przedmiotu transakcji)
  • jednostkę miary i ilość sprzedanych towarów lub rodzaj wykonanych usług
  • cenę jednostkową towaru lub usługi bez kwoty podatku (cenę jednostkową netto)
  • wartość towarów lub wykonanych usług, których dotyczy sprzedaż, bez kwoty podatku (wartość sprzedaży netto)
  • stawki podatku
  • sumę wartości sprzedaży netto towarów lub wykonanych usług z podziałem na poszczególne stawki podatku, zwolnionych z podatku oraz niepodlegających opodatkowaniu
  • kwotę podatku od sumy wartości sprzedaży netto, z podziałem na kwoty dotyczące poszczególnych stawek podatku
  • wartość sprzedaży towarów lub wykonanych usług wraz z kwotą podatku (wartość sprzedaży brutto), z podziałem na kwoty dotyczące poszczególnych stawek podatku, zwolnionych z podatku lub niepodlegających opodatkowaniu
  • kwotę należności ogółem wraz z należnym podatkiem (brutto), wyrażoną cyframi

Faktura powinna być wystawiona przynajmniej w dwóch egzemplarzach. Obecnie nie obowiązuje już rozróżnienie na „oryginał” i „kopię” faktury.

Tradycyjnie faktura wystawiana jest na papierze, jednak w pewnych okolicznościach dopuszczona jest postać elektroniczna (e-faktura).

Faktura elektroniczna[edytuj | edytuj kod]

Faktura elektroniczna (e-faktura) to dokument elektroniczny, który zgodnie z rozporządzeniem ministra finansów z dnia 14 lipca 2005 roku w sprawie wystawiania oraz przesyłania faktur w formie elektronicznej, zrównuje się prawnie z fakturą tradycyjną, czyli papierową[3]. Od 01.01.2011 obowiązuje nowe Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 17.12.2010 w sprawie przesyłania faktur w formie elektronicznej, zasad ich przechowywania oraz trybu udostępniania organowi podatkowemu lub organowi kontroli skarbowej (Dz. Ustaw. 249 poz. 1661 z 2010 r.). Rozporządzenie to jest bardziej liberalne niż poprzednie, ponieważ pozostawia podatnikowi swobodę w zakresie sposobu zapewnienia autentyczności i integralności e-faktury[4].

Za pomocą e-faktury można rozliczać się z fiskusem tak samo jak przy użyciu faktury tradycyjnej. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego faktura przesłana w formie elektronicznej, a następnie wydrukowana u odbiorcy nadal może być traktowana jako faktura tradycyjna (papierowa) i nie musi spełniać wymagań dla faktury elektronicznej[5].

Akceptacja fakturowania elektronicznego[edytuj | edytuj kod]

Podstawowym warunkiem stosowania faktur w formie elektronicznej jest uzyskanie wcześniejszej akceptacji od kontrahentów. Wystawianie i przesyłanie e-faktur można rozpocząć następnego dnia po dokonaniu akceptacji przez odbiorcę. Z akceptacją e-faktur ściśle wiąże się też utrata prawa do ich wystawiania. Podatnik traci prawo do stosowania faktur elektronicznych (w przypadku cofnięcia akceptacji przez odbiorcę faktury) od dnia następującego po dniu, w którym otrzymał powiadomienie od odbiorcy o wycofaniu akceptacji.

Faktura pro forma[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Zobacz też: pro forma.

Faktura pro forma – dokument będący zapowiedzią lub propozycją faktury (zwykle faktury VAT). Nie jest dokumentem księgowym.

Podstawa prawna[edytuj | edytuj kod]

Obowiązek dokumentacji operacji gospodarczych przy pomocy faktur definiuje ustawa z dnia 11 marca 2004 o podatku od towarów i usług (z późniejszymi zmianami), która popularnie zwana jest ustawą o VAT. Artykuł 106 ustęp 8 ustawy o VAT stwierdza:

Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w drodze rozporządzenia: 1) określi szczegółowe zasady wystawiania faktur, dane, które powinny zawierać, oraz sposób i okres ich przechowywania 2) może określić wzory faktur dla wszystkich lub niektórych rodzajów czynności 3) może określić przypadki, w których faktury mogą być wystawiane przez inne podmioty niż wymienione w ust. 1 i 2, oraz szczegółowe zasady i warunki wystawiania faktur w takich przypadkach.

Szczegółowe zasady wystawiania faktur zawierają przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 marca 2011 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz.U. 2011 nr 68 poz. 360). Wcześniej obowiązywało rozporządzenie Ministra Finansów z 28 listopada 2008 (Dz.U. nr 212 poz. 1337) w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług. (Zastąpiło ono poprzednie, z dnia 25 maja 2005, o adresie publikacyjnym Dz.U. nr 95 poz. 798.)

Wikimedia Commons

Przypisy

  1. Art. 106 – 108 Ustawy o VAT oraz Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 28 marca 2011 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz.U. 2011 nr 68 poz. 360).
  2. W niektórych przypadkach, np. jeśli nabywcą jest osoba fizyczna lub spółka w organizacji nie posiadająca numeru NIP, to podanie przez nią tego numeru nie jest konieczne.
  3. Rozporządzenie Ministra Finansów z 14.07.2005 w sprawie wystawiania oraz przesyłania faktur w formie elektronicznej, a także przechowywania oraz udostępniania organowi podatkowemu lub organowi kontroli skarbowej tych faktur (Dz.Ustaw 133 poz. 1119 z 2005 r.).
  4. E-faktura – przepisy. efakturavat.pl, 2011.
  5. NSA przełamuje impas w papierowych fakturach „elektronicznych” (sygn. I FSK 1444/09. Vagla.pl), 2010.
Scale of justice gold.png Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć prawnych w Wikipedii.