Katastrofa Mostu Tacoma

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Katastrofa Mostu Tacoma
Załamanie mostu w Tacoma
Załamanie mostu w Tacoma
Państwo  Stany Zjednoczone
Stan  Waszyngton
Miejsce Tacoma
Rodzaj katastrofy zniszczenie mostu
Data 7 listopada 1940
Godzina 7:00 - 11:00
Ofiary śmiertelne 1 (zwierzę)
Położenie na mapie Waszyngtonu
Mapa lokalizacyjna Waszyngtonu
miejsce katastrofy
miejsce katastrofy
Położenie na mapie Stanów Zjednoczonych
Mapa lokalizacyjna Stanów Zjednoczonych
miejsce katastrofy
miejsce katastrofy
Ziemia 47°14′29″N 122°27′34″W/47,241389 -122,459444Na mapach: 47°14′29″N 122°27′34″W/47,241389 -122,459444
Film z katastrofy

Katastrofa mostu w Tacoma – katastrofa budowlana, która miała miejsce 7 listopada 1940 w mieście Tacoma w północno-zachodniej części Stanów Zjednoczonych Ameryki. Katastrofa ta stanowi wzorcowy przykład znaczenia wpływu parcia wiatru na konstrukcję jako oddziaływania dynamicznego, które należy uwzględnić podczas projektowania konstrukcji tego typu.

Most wiszący w Tacoma miał główne przęsło o długości 840 m przy szerokości jedynie 12 m, co było przyczyną jego niebywałej wiotkości. Już w trakcie budowy, podczas montażu deskowania dla zabetonowania jezdni, pracujący robotnicy doznawali mdłości wynikających z dużych ugięć mostu. Po oddaniu do eksploatacji, stał się on prawdziwą atrakcją turystyczną, ze względu na "niesamowite wrażenia" towarzyszące przejazdowi przez most, tak iż nazwany został potocznie "galopującą Gertie".

Po czterech miesiącach istnienia, rano 7 listopada 1940 roku silny sztorm wiejący od oceanu (56-67 km/h), wprowadził most w drgania. Początkowo (godz. 7:00), był to ruch pomostu w płaszczyźnie pionowej (podnoszenie i opadanie o amplitudzie ok. 90 cm z częstością 36 razy na minutę), później ok. godz. 10:00 rytmiczne wznoszenie i opadanie zamieniło się w dwufalowy ruch skręcający 14 cykli na minutę z wychyleniem do 8,4 m, przy skręceniu dochodzącym do 45 stopni. Ok. 10:30 nastąpiło pierwsze załamanie jednej z płyt pomostu, a ok. 11:00 most rozpadł się ostatecznie. Nie było ofiar w ludziach. Jedyną ofiarą śmiertelną był, należący do Leonarda Coatswortha, czarny, trójnogi cocker spaniel angielski o imieniu Tubby, który spadł do wody, uwięziony w widocznym na filmie czarnym samochodzie[1].

Przebieg katastrofy został zarejestrowany na taśmie filmowej.

Przyczyną katastrofy mostu, oprócz wymienionej małej sztywności przęseł, była także niewystarczająca stateczność aerodynamiczna i związana z nią nieszczęśliwa zbieżność częstości własnej drgań przęseł i pylonów (zjawisko rezonansu).

Most został odbudowany według zmodyfikowanego projektu i otwarty ponownie 15 października 1950 roku.

Przypisy

  1. invisiblethemepark.com (ang.). [dostęp 2012-01-19].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • A. Jarominiak, A. Rosset: Katastrofy i awarie mostów. WKŁ, 1986.