Kecz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Kecz gaflowy klasy DZ
Kecz bermudzki klasy S-Z

Kecz - typ osprzętu żaglowego, oraz współczesny typ żaglowca noszącego ten osprzęt. Dwumasztowy (grotmaszt, bezanmaszt), o pierwszym maszcie wyższym, noszący na wszystkich masztach ożaglowanie skośne, tylny maszt znajduje się w obrębie konstrukcyjnej linii wodnej. [1]

Podobne typy to:

  • jol - bezanmaszt znajduje się poza konstrukcyjną linią wodną, czyli na nawisie rufowym,
  • szkuner - przedni maszt jest mniejszy lub równy tylnemu.


Kecz z XVIII-XIX wieku[edytuj | edytuj kod]

Rycina przedstawiająca historyczny kecz

Żaglowiec powstały z trzymasztowego pełnorejowca, przez usunięcie fokmasztu, zastąpionego długim bukszprytem i bardzo dużymi sztakslami przednimi. Konfiguracje żagli zmieniały się z czasem i regionem. Klasyczny kecz z XVIII wieku posiadał na grotmaszcie jeden żagiel gaflowy i dwa rejowe, a na bezanmaszcie jeden gaflowy i jeden rejowy. Duża ilość miejsca, powstała po usunięcu fokmasztu, pozwalała na zamontowanie w dziobowej części pokładu moździerzy dużego kalibru - tak powstały kecze bombowe używane w marynarkach wojennych.

Przypisy

  1. W starszej literaturze fachowej kecz od jola odróżnia się umiejscowieniem bezanmasztu względem urządenia sterowego, w keczu ster jest za bezanmasztem