Kenoza (teologia)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Kenoza (gr. κένωσις, kénōsis = "wypróżnienie", "ogołocenie") – pojęcie w teologii chrześcijańskiej interpretujące wcielenie jako dobrowolne, zbawcze uniżenie się Chrystusa, będące wyrazem woli Chrystusa-Boga, odpowiednio do Flp 2, 7: "Chrystus Jezus, istniejąc w postaci boskiej, nie skorzystał ze sposobności, aby na równi być z Bogiem, lecz ogołocił samego siebie".

Niektórzy teolodzy protestanccy XIX w. interpretowali kenozę jako porzucenie lub zawieszenie przez Chrystusa jego atrybutów boskich[potrzebne źródło].

Teolodzy Braci Polskich interpretowali kenozę jako uniżenie się Chrystusa in diebus carnis suae ("za dni ciała swego"), a mianowicie, w jego życiu[1].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Bibliotheca Fratrum Polonorum quos Unitarios vocant. 1656

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Paweł Janowski, Kenoza. W teologii katolickiej. W teologii protestanckiej, [w:] Encyklopedia Katolicka, Lublin 2000, t. VIII, kol. 1346-1348.