Wcielenie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Wcielenie (łac. incarnatio) – chrześcijańska prawda wiary głosząca, iż Druga Osoba Trójcy Świętej, Jezus Chrystus, przyjął ludzkie ciało oraz ludzką naturę[1][2][3]. Pojęcie to pochodzi z Ewangelii Jana 1,14: et Verbum caro factum est („a Słowo stało się ciałem”).

Nauka o wcieleniu jest obecna w głównych wyznaniach chrześcijańskich (katolicyzm, protestantyzm i prawosławie), uznających Chrystusa za Boga i Syna Bożego, drugą osobę Trójcy Świętej. Wcielenie dokonało się mocą Ducha Świętego w łonie Maryi Panny podczas zwiastowania. Jezus Chrystus stał się prawdziwym Bogiem i prawdziwym człowiekiem: występują w nim jednocześnie dwie natury (ludzka i boska) zjednoczone w unii osobowej, co określa się jako „tajemnicę Wcielenia”.

Socynianie XVII wieku interpretowali incarnatio jako wcielenie Logosa, idealnego człowieka, a nie wcielenie osoby boskiej[4].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Encyklopedia biblijna, red. naukowa Paul J. Achtemeier, Oficyna Wydawnicza Vocatio, Warszawa 1999, s. 1325.
  2. Słownik wiedzy biblijnej, red. naukowa Bruce M. Metzger, Michael D. Coogan, Oficyna Wydawnicza Vocatio, Warszawa 1997, s. 791.
  3. Karl Rahner, Herbert Vorgrimler, Mały słownik teologiczny, przeł. Tadeusz Mieszkowski, Paweł Pachciarek, Instytut Wydawniczy Pax, Warszawa 1996, s. 622.
  4. Martin Mulsow, Jan Rohls Socinianism and Arminianism, Brill, Netherlands, 11 October 2005, ISBN 9004147152, s. 56.