Kieszonkowe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy finansów. Zobacz też: film o tej nazwie.
Skarbonka jako tradycyjne miejsce przechowywania kieszonkowego przez najmłodszych.

Kieszonkowe – potoczna nazwa stałej i niewielkiej pensji, wypłacanej dziecku przez jego rodziców raz w tygodniu lub miesiącu.

Za i przeciw[edytuj | edytuj kod]

Część rodziców uważa, że dawanie dzieciom kieszonkowego jest dobrą metodą wychowawczą, gdyż uczy dzieci oszczędności, cierpliwości i planowania wydatków. Dzieci poznają wartość pieniądza, uczą się na własnych błędach świadomie i odpowiedzialnie podejmować decyzje[1]. Przeciwnicy tej metody twierdzą, że to rodzice powinni zaspokajać podstawowe potrzeby dzieci i że powinni mieć oni kontrolę nad tym co i za ile kupują ich pociechy. Dzieci stają się materialistami, uważają, że pieniądze im się po prostu należą.

Statystyki[edytuj | edytuj kod]

Na podstawie badania przeprowadzonego przez IPSOS w 2010 r.[2] wynika, że 2/3 rodziców dzieci w wieku od 4 do 18 lat daje im regularnie (jako stałe kieszonkowe) bądź nieregularnie (np. w formie prezentu) pieniądze do samodzielnego dysponowania. Z badania wynika, że stałe kieszonkowe daje 79% rodziców, a średnia wartość kieszonkowego to 60 zł / miesiąc[3].

Wg ich rodziców, dzieci wydają pieniądze głównie na słodycze (61%), napoje (37%) oraz gazety i czasopisma (27%). Młodzież w wieku 15-18 lat wydaje kieszonkowe głównie na karty do telefonów lub abonament komórkowy, kosmetyki oraz na rozrywkę: bilety do kina, koncerty, kluby.

Przypisy

  1. 75% polskich rodziców daje dzieciom kieszonkowe PRNews.pl (Dostęp: 2012-08-20)
  2. Badanie przeprowadzono między 8 a 14.01.2010 r. na reprezentatywnej losowo-kwotowej próbie 1010 Polaków w wieku 15 i więcej lat. Statystyczny błąd wynosi ± 3,1% na poziomie ufności 0,95.
  3. wartość uśredniona, nastolatki w wieku 15-18 lat otrzymują przeciętnie 82 zł/m-c, młodsze dzieci odpowiednio mniej

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]