Klęski głodu w Etiopii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Gospodarka Etiopii tradycyjnie bazowała na rolnictwie samowystarczalnym, z nadwyżkami produkcji przejmowanymi przez arystokrację. Chłopom brakowało impulsów do zwiększania produkcji lub przechowywania nadwyżek zbiorów.

Pomimo znacznej modernizacji Etiopii w ciągu ostatnich 120 lat, w roku 2006 wciąż większość populacji tego kraju stanowili chłopi, którzy nadal cierpią na skutek niskich plonów.

Rok Opis
Pierwsza połowa IX-ego wieku Głód wskutek epidemii
1535 Głód i epidemia w prowincji Tigraj.

Według opisu w Futuh al-Habasha, klęska przyczyniła się do ciężkich strat w armii imama Ahmada Gragna: "Gdy wchodzili do Tigraj, każdy Muzułmanin miał pięćdziesiąt mułów; niektórzy z nich mieli sto. Gdy odchodzili, każdy z nich miał tylko jednego lub dwa muły."[1]. Wśród zmarłych był młody syn imama Ahmad an-Nagasi[2]

1540 Nowożytni sprawozdawcy opisali ten głód jako "gorszy niż ten który wystąpił w czasie niszczenia Drugiej Świątyni"[3].
1543 Pankhurst nie podał żadnych szczegółów
1567 - 1570 Głód w Harer, połączony z plagą i ekspansją ludu Oromo. Zginął Nur ibn Mudżahid, emir Harer. J. Spencer Trimingham opisał to wydarzenie: "Emir Nur dokładał wszelkich starań, aby jego lud podniósł się z klęski, ale po każdej chwili wytchnienia Oromo ponownie nawiedzali i gnębili kraj niczym plaga szarańczy, zaś sam Nur zmarł (975/1567-1568) od zarazy, jaka szerzyła się w czasie głodu."[4]
1611 Ulewne deszcze, które spadły w tym roku i znaczne ochłodzenie doprowadziły do bardzo niskich plonów w północnych prowincjach.
W tym samym roku plaga zwana mentita nawiedziła Etiopię.
1623 Źródła Jezuitów
1634/1635 Raporty o szarańczy w Tigraj 1633-1635.
Epidemia kantara lub fangul (cholera) także dotknęła Dembiję, docierając do Tigraj.
1650 Pankhurst nie dostarczył żadnych szczegółów
1653 Epidemia kabab
1678 Zawyżone ceny zboża; to doprowadziło do śmierci wielu mułów, koni i osłów.
1700 To mógł być głód, który nawiedził Szeua między panowaniem Negasi Krestosa i Sebestianosa, wspomniany przez Donalda Levine'a[5].
1702 Wygłodniali chłopi zaapelowali do cesarza Joszuy I o ratunek przed śmiercią głodową. W odpowiedzi cesarz i jego arystokraci karmili głodnych przez dwa miesiące.
1747/1748 Klęska głodu towarzysząca szarańczom w Królewskiej Kronice.
Była również epidemia febry (gunfan) i grypy w 1747 roku.
1752 Remedius Prutky rezydujący w Gonderze, ignoruje (nieświadomie ?) klęskę głodu.
1783 Głód zwany "moja choroba" ("my sickness", həmame) w Królewskiej Kronice.
1789 Głód dotyka "wszystkie prowincje"
1796 Ten głód był szczególnie poważny w Gonderze i został wywołany przez plagę szarańczy.
1797 Z Kroniki Królewskiej
1800 Żołnierze umierają w kampanii podczas klęski głodu.
1829 Głód w Szeua po którym nastąpił wybuch cholery w latach 1830-1831.
1835 Brak opadów doprowadził do głodu i "ogromnej śmiertelności" w Szeua i prawdopodobnie w Erytrei
1880 - 1881 Plaga dotykająca bydło (1879) rozprzestrzenia się z sułtanatu Adel, powodując głód na dalekim zachodzie - w Begemder.
1888 - 1892 Księgosusz sprowadzony z Indii zabija w przybliżeniu 90% sztuk bydła.
Susza w 1888 roku doprowadziła do klęski głodu we wszystkich prowincjach, ale najbardziej ucierpiały prowincje południowe; szarańcze i plaga gąsienic zniszczyły zbiory w Akele Guzaj, Begemder, Szeua i wokół Harer.
Warunki pogorszył wybuch cholery (1889-92), epidemia tyfusa i epidemia ospy prawdziwej (1889-90).
Warunki doprowadziły do przygaszenia wydarzenia jakim była koronacja Menelika II.
1913 - 1914 Głód w północnych prowincjach
c.1929 Głód wśród ludu Oromo, który doprowadził do lokalnej rewolty gdy poborcy podatkowi odmówili odpowiedniej redukcji podatków.
1958 Głód w Tigraj pochłonął 100 000 istnień[6]
1966 Głód w Wollo dotyka szereg dystryktów[7]
1973 Głód wraca do Wollo, przechodząc przez północne prowincje; niepowodzenia rządu w powstrzymaniu kryzysu doprowadzają do upadku cesarstwa i objęcia władzy przez Derg.
1984 - 1985 Zobacz Klęska głodu w Etiopii 1984-1985
2011 Zobacz Głód w Rogu Afryki (2011)

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Paul Lester Stenhouse translator, The Conquest of Abyssinia [Hollywood: Tsehai, 2003], s. 367
  2. ibidem, s. 373
  3. Pankhurst
  4. Islam in Ethiopia, str. 94
  5. Wax and Gold, s. 32
  6. Bahru Zewde, A History of Modern Ethiopia: 1855-1974 [London: James Currey, 1991], s. 196
  7. ibidem, s. 196

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • (ang.) Webb, Patrick, von Braun, Joachim, and Yohannes, Yisehac, 1992, Famine in Ethiopia, Research Report 92, International Food Policy Research Institute (IFPRI): Washington, DC.

Dla okresu przed rokiem 1800:

  • Richard R.K. Pankhurst, An Introduction to the Economic History of Ethiopia (London: Lalibela House, 1961), pp. 236f; information about related epidemics taken from Pankhurst Introduction, pp. 239f.

Dla okresu po roku 1800:

  • Richard R.K. Pankhurst, Economic History of Ethiopia (Addis Ababa: Haile Selassie I University Press, 1968), pp. 216-222.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]