Klasyfikacja Dziesiętna Deweya

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Klasyfikacja Dziesiętna Deweya, KDD (ang. Dewey Decimal Classification, DDC lub Dewey Decimal System, DDS) – system klasyfikacji zbiorów bibliotecznych stworzony przez amerykańskiego bibliotekarza Melvila Deweya (1851-1931). Pierwsze wydanie pochodzi z 1876 roku[1] i zawierało jedynie 11 stron tablic oraz indeks przedmiotowy. Kolejne wydania były sukcesywnie rozbudowywane. Drugie z 1885 roku miało już 314 stron tablic i ok. 1000 symboli. Wszystkie tablice KDD redagowane są w języku angielskim i wydawane przez Bibliotekę Kongresu w Waszyngtonie, przy współpracy American Library Association. Klasyfikacja Deweya stworzona została w układzie dziesiętnym, składa się z 10 działów, z których każdy może być dzielony na kolejne 10 i tak dalej. Symbole są zanotowane cyfrowo, w postaci tak zwanego minimum trzycyfrowego, czyli od 000 do 999. Po trzech cyfrach używa się kropki (.) tworząc symbole rozbudowane. Dewey wprowadził również stałe symbole w postaci poddziałów wspólnych, dla określenia cech formalnych, geograficznych i językowych wspólnych dla wszystkich działów.

Działy[edytuj | edytuj kod]

Schemat działów głównych klasyfikacji Deweya przedstawia się następująco:

  • 000 Dzieła treści ogólnej
  • 100 Filozofia
  • 200 Religia
  • 300 Nauki społeczne
  • 400 Język
  • 500 Nauki przyrodnicze
  • 600 Nauki stosowane
  • 700 Sztuka
  • 800 Literatura
  • 900 Geografia i historia

Oto (przykładowo) rozwinięcie działu głównego 000:

  • 000 Dzieła treści ogólnej
  • 010 Bibliografie i katalogi
  • 020 Bibliotekoznawstwo
  • 030 Encyklopedie ogólne
  • 040 Zbiory prac
  • 050 Czasopisma treści ogólnej
  • 060 Stowarzyszenia
  • 070 Dzienniki. Dziennikarstwo
  • 080 Dzieła zbiorowe. Wydawnictwa seryjne. Poligrafia
  • 090 Rękopisy i książki rzadkie

Uniwersalna Klasyfikacja Deweya ulega modyfikacjom, w 2003 roku wyszło jej 22. wydanie[2].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy