Koń oldenburski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Klacz oldenburska

Koń oldenburski (oldenburg, oldenburger) - jedna z ras koni, wyhodowana w XVII wieku, głównie dzięki wysiłkom księcia Antona Günther von Oldenburg.

Cechy typowe, wygląd, budowa, pokrój, eksterier[edytuj | edytuj kod]

Najcięższa spośród niemieckich ras gorącokrwistych. Umaszczenie zwykle skarogniade, kare lub gniade, rzadziej kasztanowate czy siwe.

  • pokrój - nowoczesny koń sportowy z cechami wskazującymi na uszlachetnianie rasami lżejszymi
  • głowa - o profilu prostym lub lekko garbonosym
  • szyja - dobrze uformowana i osadzona
  • łopatki – długie, skośny,
  • kłąb - mocny
  • średniej długości, czasami nieco miękki grzbiet
  • zad - lekko ścięty, muskularny
  • kłoda – szeroka i głęboka
  • kończyny – suche, silne
  • dobra mechanika ruchu we wszystkich chodach.

Wysokość: 165 - 175 cm.

Historia, pochodzenie[edytuj | edytuj kod]

Początek rasie dał ogier półkrwi Kranich i klacze fryzyjskie. Później sięgnięto po konie hiszpańskie, berberyjskie, neapolitańskie i półkrwi angielskiej. W XIX w. do krzyżowania zastosowano reproduktory pełnej krwi, hanowerskie, normandzkie i Cleveland Bay i uzyskano ciężkie konie kareciane (karosjery).

Hodowla, użytkowość[edytuj | edytuj kod]

W ciągu ostatnich dziesięcioleci ukierunkowano hodowlę na nowoczesny typ konia sportowego. Jest on obecnie szczególnie przydatny do skoków przez przeszkody.