Koń berberyjski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Konie berberyjskie w Maroku

Koń berberyjski (tzw. berber) – niewielki, szlachetny koń o mocno osadzonej, prostej szyi i prostym profilu głowy. Reprezentuje typ konia orientalnego o lekkiej budowie. Cechuje je duża siła i wytrzymałość, choć ich sylwetka nie jest tak elegancka, jak innych koni gorącokrwistych.

Jest to jedna z najstarszych ras na świecie, często krzyżowana z innymi współczesnymi rasami. Liczba osobników czystej krwi berberyjskiej zmniejsza się obecnie coraz bardziej.

Pokrój i temperament[edytuj | edytuj kod]

Osiąga wysokość ok. 150-160 cm. Ma dużą głowę, wysoki kłąb, strome łopatki, spadzisty zad, ogon osadzony nisko. Jet głęboki w popręgu i ma małe kopyta oraz krótkie nogi. Zwykle maści siwej, gniadej, skarogniadej, kasztanowatej. Są to mądre i łagodne, a jednocześnie wytrzymałe konie, o zrównoważonym i spokojnym charakterze.

Użytkowość[edytuj | edytuj kod]

Wykorzystywane są w ujeżdżeniu i rajdach długodystansowych.

Pochodzenie i historia[edytuj | edytuj kod]

Pochodzą z Afryki Północnej. Konie berberyjskie prawdopodobnie pochodzą za skrzyżowania dzikich północnoafrykańskich koni z arabami lub końmi achał - tekińskimi. Istnieje odmiana koni berberyjskich zwana Abaco, pochodząca od nazwy jednej z Wysp Bahama, na którą została sprowadzona około XVI w. Dzisiaj zaliczana jest do gatunków zagrożonych wymarciem.

Początkowo był to koń bojowy Maurów. Mały i starannie wyszkolony koń sprawiał, że mauretańska konnica była sprawna i szybka. Rasa przywykła do dużych wahań temperatur, łatwo zaaklimatyzowała się w Europie.

Commons in image icon.svg