Kombinacja alpejska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Kombinacja alpejskaolimpijska konkurencja narciarska, składająca się z dwóch przejazdów trasy slalomu i jednego zjazdu, rozgrywana zarówno przez kobiety, jak i mężczyzn.

Po raz pierwszy w programie mistrzostw świata w narciarstwie alpejskim kombinacja alpejska pojawiła się w roku 1932 w Cortinie d'Ampezzo, a pierwszymi mistrzami świata w tej dyscyplinie zostali Rösli Streiff i Otto Furrer.

Pierwszym Polakiem, który zdobył medal mistrzostw świata w tej dyscyplinie został w roku 1970 Andrzej Bachleda-Curuś, który w mistrzostwach rozegranych w Val Gardenie (niem. Gröden) zajął III miejsce. Jeszcze lepiej zaprezentował się on w kolejnych mistrzostwach rozegranych w roku 1974 w Sankt Moritz, zdobywając medal srebrny.

Począwszy od sezonu zimowego 2006/2007 kombinacja alpejska rozgrywana była już tylko sporadycznie, wypierana przez superkombinację.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

https://pl.wikipedia.org/wiki/Narciarstwo_alpejskie#Kombinacja

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]