Komosa sina

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Komosa sina
Chenopodium glaucum kz.jpg
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Rząd goździkowce
Rodzina szarłatowate
Rodzaj komosa
Gatunek komosa sina
Nazwa systematyczna
Chenopodium glaucum L.
Sp. pl. 1:220. 1753
"(systm)" Systematyka w Wikispecies
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons

Komosa sina (Chenopodium glaucum L.) – gatunek rośliny jednorocznej z rodziny szarłatowatych.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Występuje na dużej części Europie (brak go w Europie południowo-zachodniej i w Norwegii), w Ameryce Północnej oraz obszarach Azji o klimacie umiarkowanym[2]. W Polsce pospolity na obszarze niżu i w górach po regiel dolny.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Morfologia
Pokrój
Roślina jednoroczna o wysokości 10–50 cm.
Łodyga
Płożąca.
Liście
Podługowate, zatokowo płatowate, z wierzchu ciemnozielone, od spodu owłosione, niebieskoszare.
Kwiaty
Zebrane w gęste kłosy rzekome. W Polsce kwietnie od lipca do września.

Biologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Rośnie na wysypiskach, drogach wiejskich, na glebach piaszczystych. W klasyfikacji zbiorowisk roślinnych gatunek charakterystyczny dla Ass. Cheopodio rubri-Atricaplicetum patulae i Chenopodietum glauco-rubri[3].

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

  • Młode rośliny wykorzystywane były jako jarzyna.
  • Chętnie zjadana przez drób hodowany w sposób naturalny.

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Caryophyllales (ang.). Angiosperm Phylogeny Website, 2001–. [dostęp 2009-10-07].
  2. Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2011-03-15].
  3. Władysław Matuszkiewicz: Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14439-4.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Bertram Münker: Kwiaty polne i leśne. Warszawa: Świat Książki, 1998, s. 116-117. ISBN 83-7129-756-4.
  • Józef Rostafiński, Olga Seidl: Przewodnik do oznaczania roślin. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1965, s. 51.