Kompatybilność elektromagnetyczna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Kompatybilność elektromagnetyczna (ang. ElectroMagnetic Compatibility – EMC) – zdolność danego urządzenia elektrycznego lub elektronicznego do poprawnej pracy w określonym środowisku elektromagnetycznym i nieemitowanie zaburzeń pola elektromagnetycznego zakłócającego poprawną pracę innych urządzeń pracujących w tym środowisku[1].

Oznacza to spełnienie trzech kryteriów:

  • urządzenie (system) nie powoduje zakłóceń w pracy innych urządzeń (systemów),
  • urządzenie (system) nie jest wrażliwe na zakłócenia emitowane przez inne urządzenia (systemy),
  • urządzenie (system) nie powoduje zakłóceń w swojej pracy.

Środowisko elektromagnetyczne jest to miejsce użytkowania urządzenia określone poziomem i charakterem zaburzeń pochodzących od ich źródeł. Źródłami tymi mogą być obiekty emitujące fale elektromagnetyczne celowo (np. nadajniki radiowe, telewizyjne lub radiolokacyjne) lub przypadkowo (np. urządzenia AGD).

Zgodnie z zaleceniami Polskiego Komitetu Normalizacyjnego termin "zaburzenie elektromagnetyczne" oznacza przyczynę, czyli zjawisko elektromagnetyczne, które może powodować "zakłócenie", czyli degradację pracy urządzenia[2].

W ramach kompatybilności elektromagnetycznej rozróżnia się pojęcia emisji zaburzeń i odporności na zaburzenia. Każde pracujące urządzenie elektryczne czy elektroniczne jest źródłem tych zaburzeń o różnych poziomach i charakterze.

Przypisy

  1. Jarosław Szóstka: Fale i anteny. Warszawa: Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, 2001, s. 419. ISBN 83-206-1414-7.
  2. PN-T-01030:1996 Kompatybilność elektromagnetyczna. Terminologia

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]