Komunistyczna Partia Wenezueli

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Komunistyczna Partia Wenezueli
Państwo  Wenezuela
Lider Oscar Figuera
Data założenia Marzec 1931
Adres siedziby Wenezuela
Deklarowana
ideologia polityczna
Komunizm
Marksizm-leninizm
Deklarowane
poglądy gospodarcze
Socjalizm
Członkostwo
międzynarodowe
Komintern (do 1943)
Forum São Paulo
Obecni posłowie 3
http://www.tribuna-popular.org

Komunistyczna Partia Wenezueli (hiszp. Partido Comunista de Venezuela). Została założona w marcu 1931 roku. Jej liderem jest Pedro Ortega. Partyjnym periodykiem jest Tribuna Popular. Młodzieżówką partii jest Juventud Comunista de Venezuela, kierowana przez Federację Robotników Przemysłu Naftowego.

W 1936 roku partia powołała do życia Konfederację Pracujących Wenezueli. Rok później członkowie Komunistycznej Partii Wenezueli wybrali jej Komitet Centralny. W latach 1941-1945 działała pod nazwą Związek Ludowy (Unión Popular). W 1945 roku doszło w niej do rozłamu. Cześć jej członków powołała Jednościową Partię Komunistyczną (Partido Comunista Unitario). W listopadzie 1946 roku odbył się jej I Zjazd, a w sierpniu 1948 roku II Zjazd. W 1957 roku wspólnie z Partią Akcji Demokratycznej, Partią Społeczno-Chrześcijańską i Unią Radykalno-Demokratyczną powołała do życia Związek Patriotyczny. W wyborach parlamentarnych w 2005 roku partia uzyskała 133 686 głosów (8 mandatów).

Historia[edytuj | edytuj kod]

Założenie ugrupowania[edytuj | edytuj kod]

Komunistyczna Partia Wenezueli została założona w dniu 5 marca 1931 przez Juana Bautista Fuenmayor Pio Tamayo, Rodolfo Quintero i innych rewolucjonistów podczas dyktatury generała Juana Vicente Gómeza. Jej narodziny odbywały się w tajemnicy, biorąc jako tło fundament Partido Revolucionario Venezolano która została założona w Meksyku w 1927 roku przez grupę wenezuelskich dysydentów w tym Gustavo Machado, Eduardo Machado i Salvador de la Plaza. Od początku istnienia PCV ideologiczne wytyczne oparte było na marksistowsko-leninowskiej myśli ściśle związanej z KPZR aż do rozpadu Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich, w grudniu 1991 roku.

Działalność partii od początku swojego istnienia była ograniczona z kilku powodów, niemożności opozycji do rządu Gomeza, niemożności zalegalizowania partii w Wenezueli i polityki sugerowanej przez KPZR odnoszącej się negatywnie do lewicowych innych partii politycznych. Ze względu na to, w 1936 Partia Komunistyczna jako taka nie istniała, ponieważ oprócz tego, że wielu z jej przywódców zostało zesłanych na wygnanie, był coraz większy podział w partii. Doszło do tego że powstały dwie odrębne grupy reprezentujące swoje interesy.

W dniu 28 października 1936 roku obie organizacje połączyły się jednak w Partido Democrático Nacional (NPR), która domagała się wyzwolenia kraju spod imperializmu i zaprowadzenia w kraju demokracji. Jednak z powodu odrzucenia komunistów w ramach NPR, komunistyczni działacze opuszczają organizację rok później.

W 1937 doszło do pierwszej Ogólnokrajowej Konferencji w Maracay z inicjatywy Juan Bautista Fuenmayor i Kotepa Delgado. W październiku tego samego roku odbył się w Caracas, Pierwszy Plenum Komitetu Centralnego który określił ideowe fundamenty partii.

Transformacja demokratyczna[edytuj | edytuj kod]

Po śmierci prezydenta Juana Vicente Gómeza w 1935, rozpoczął się proces znany w Wenezueli jako „transformacja demokratyczna” z powołaniem Eleazara Lopeza Contreras na prezydenta w 1936 i Isaías Medina Angarita w 1941, prezydenci zostali wybrani w drodze demokratycznych wyborów.

Od 1938 roku PCV zaczął wspierać rząd Lópeza Contreras, uznając że pracuje na potrzeby Wenezuelczyków, ale od 1940 poróżnił się z rządem uznając go za zbyt uległy wobec Stanów Zjednoczonych. W tym samym roku partia komunistyczna decydowała się wspierać prezydencką kandydaturę komunisty Gallegos Romulo. Wybory te wygrał Isaías Medina Angarita, początkowo partia była wobec niego sceptycznie nastawiona, jednak po objęciu stanowiska postanowiła wspierać jego reformy. Pod prezydenturą Medina partia komunistyczna została oficjalnie zalegalizowana. W 1943 Unión Popular Venezolana (UVP) służyła za prawną część partii komunistycznej. W wyborach samorządowych w 1943 ugrupowanie startowało z list Partido Democrático Venezolano (PDV). UVP przez pewien czas stała się główną siłą w związkach zawodowych.

W dniu 9 października 1945 roku, kiedy to reforma konstytucyjna Wenezueli, zniosła zakaz komunistycznej ideologii, partia przyjęła ponownie i formalnie nazwę Komunistyczna Partii Wenezueli, na czele partii stanęła Juana Bautista Fuenmayor.

Trienio adeco i Perezjimenismo[edytuj | edytuj kod]

18 października 1945 rząd Angarita został obalony w zamachu stanu Sił Zbrojnych Wenezueli, ten okres znany jest jako trienio adeco, ponieważ prezydentami, którzy sprawowali urząd do 1948 był Romulo Betancourt i Romulo Gallegos, obydwoje należeli do Akcji Demokratycznej (AD). PCV w ciągu tych trzech lat uczestniczyła w Konstytuancie z 1946, gdzie wprowadziła dwóch przedstawicieli, Gustavo Machado i Juan Bautista Fuenmayor. Następnie w 1947 w wyborach prezydenckich partia zdecydowała się uczestniczyć z własnym kandydatem, ale w głosowaniu uzyskał on poparcie około 3%. W dziedzinie politycznej walczyła głównie z rządzącą Akcją Demokratyczną o kontrolę nad związkami zawodowymi.

W 1948 roku nowy zamach stanu w Wenezueli pozbawił władzy prezydenta, zamach stanu został przygotowany przez tych samych oficerów, którzy uczestniczyli w zamachu stanu w 1945. W maju 1950 PCV organizował strajk przemysłu olejowego, rząd w odpowiedzi na to delegalizował partię i zamykał jej organ prasowy „Tribuna Popular”, zaczynała się eskalacja prześladowań, pozbawienia wolności i zabójstwa liderów PCV i AD. Mimo tego, że w 1952 PCV została zakazana, wspierała ją partia o nazwie URD. Mimo częściowego zwycięstwa URD, wyniki wyborów zostały cofnięte przez nowego dyktatora Marcosa Pérez Jiménez[1].

Puntofijismo[edytuj | edytuj kod]

23 stycznia 1958 Perez Jimenez został obalony, przywrócono system demokracji przedstawicielskiej w Wenezueli, który został utracony w 1948 roku, inicjując okres demokratycznej epoki, w Wenezueli zwanej jako puntofijismo.

Krótko po montażu ustroju demokratycznego, odbywały się wybory do Senatu i Izby Reprezentantów. Zanim te wybory odbyły się w dniu 31 października 1958, został podpisany pakt między AD, COPEI i URD, na mocy którego partie te nie zobowiązywały się do respektowania wyników wyborów i utworzenia rządu jedności. PCV została wykluczona z umowy przez opór Romulo Betancourt jego antykomunistycznej linii. W wyborach prezydenckich w grudniu partia komunistyczna postanowiła wesprzeć kandydata URD Wolfgang Larrazabal który osiągnął około 35% głosów i przegrał z Romulo Betancourt z AD.

W marcu 1961 roku III Zjazd Komunistycznej Partii Wenezueli postanawiał przyjąć walkę zbrojną jako środek dojścia do władzy. Powodowane to było dużym stopniem zaangażowania armii we władze państwową. 4 maja 1962 grupa wenezuelskich wojskowych i niektórych przywódców PCV powołała Movimiento de Izquierda Revolucionaria (MIR). Organizacja ta miała chwycić za broń przeciwko rządowi Betancourt, wybuchło powstanie znane jako El Carupanazo, rebelia jednak upadła, aresztowano konspiratorów w tym członka PCV, Eloy Torresa. Prezydent Betancourt wydał dekret numer 752, które zawiesiły funkcjonowanie PCV i MIR w całym kraju i aresztował jej przywódców.

Zbrojne działania kontynuowano i miesiąc później w Puerto Cabello, batalion wojska powstał przeciwko rządowi, wydarzenie to przeszło do historii jako Porteñazo, w wyniku starć między rebeliantami a siłami rządowymi ginęło około 400 osób, w tym większa część rebeliantów. Po tych militarnych porażkach PCV i MIR postanawiały działać oddzielnie w formie tzw. miejskiej partyzantki.

W kwietniu 1967 VIII Plenum Partii Komunistycznej decydowało się porzucić walkę zbrojną. Partia brała udział w wyborach w 1968.

Obecnie[edytuj | edytuj kod]

Partia początkowo popierała politykę Hugo Chaveza wybranego na stanowisko prezydenta w 1998 roku. Ugrupowanie odmówiło wejścia do nowej formacji politycznej PSUV. W wyborach parlamentarnych we wrześniu 2010 roku, partia komunistyczna otrzymała 162 919 głosów, co stanowi 1,44%[2].

Źródła[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]