Kontrmarsz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Kontrmarsz

  1. marsz w kierunku przeciwnym do poprzedniego, stosowany przy przegrupowywaniu własnych pododdziałów w związku z nowym położeniem taktycznym lub strategicznym; termin obecnie nie używany;
  2. historyczny sposób prowadzenia ognia przez piechotę w XVI i XVII wieku, polegający na kolejnym oddawaniu strzałów przez szeregi oddziałów, które wcześniej szły w kierunku wroga i w pewnej odległości od niego się zatrzymywały. Wprowadzony przez Hiszpanów w 1516 roku i ulepszony przez Maurycego Orańskiego. Aby uniknąć strzelania ponad głowami klęczących poprzednich szeregów, pierwszy szereg strzelców występował na dziesięć kroków od czoła i po oddaniu strzału wracał (przez załamanie albo między rzędami) na tył szyku, aby naładować broń, a strzelał szereg następny. Ustawienie strzelców w dziesięć szeregów i oddawanie strzałów kolejno dawało ogień ciągły, zanim bowiem wystrzelił ostatni szereg, pierwszy był już gotowy do oddania następnego strzału. Kontrmarsz wymagał dobrego wyszkolenia, spowodował rozpowszechnienie musztry formalnej i wprowadzenie hierarchii podoficerów do kierowania ogniem. Zbliżony do kontrmarszu sposób prowadzenia ognia przez kawalerię nosi nazwę karakolu.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Mała Encyklopedia Wojskowa, tom II (K – P), Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1970, wyd. I.
  • Polskie tradycje wojskowe. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1990, s. 201. ISBN 8311076758.