Kontrmarsz
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Kontrmarsz
- marsz w kierunku przeciwnym do poprzedniego, stosowany przy przegrupowywaniu własnych pododdziałów w związku z nowym położeniem taktycznym lub strategicznym; termin obecnie nie używany;
- historyczny sposób prowadzenia ognia przez piechotę w XVI i XVII wieku, polegający na kolejnym oddawaniu strzałów przez szeregi oddziałów, wprowadzony przez Hiszpanów w 1516 roku i ulepszony przez Maurycego Orańskiego. Aby uniknąć strzelania ponad głowami klęczących poprzednich szeregów, pierwszy szereg strzelców występował na dziesięć kroków od czoła i po oddaniu strzału wracał (przez załamanie albo między rzędami) na tył szyku, aby naładować broń, a strzelał szereg następny. Ustawienie strzelców w dziesięć szeregów i oddawanie strzałów kolejno dawało ogień ciągły, zanim bowiem wystrzelił ostatni szereg, pierwszy był już gotowy do oddania następnego strzału. Kontrmarsz wymagał dobrego wyszkolenia, spowodował rozpowszechnienie musztry formalnej i wprowadzenie hierarchi podoficerów do kierowania ogniem. Zbliżony do kontrmarszu sposób prowadzenia ognia przez kawalerię nosi nazwę karakolu.
Bibliografia [edytuj]
- Mała Encyklopedia Wojskowa, tom II (K – P), Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1970, wyd. I.
- Polskie tradycje wojskowe. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1990, s. 201. ISBN 8311076758.
