Kosteczki słuchowe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
a błona bębenkowa (membrana tympani) (czerwona)
b młoteczek (malleus)
c kowadełko (incus)
d strzemiączko (stapes)
e ucho środkowe (auris media)
Kosteczki słuchowe: młoteczek malleus, kowadełko incus i strzemiączko stapes.

Kosteczki słuchowe (kostki słuchowe, łac. ossicula auditora) – najmniejsze kości znajdujące się w uchu środkowym i wchodzące w skład kośćca ssaków. Pośredniczą one w przekazywaniu bodźców dźwiękowych ze świata zewnętrznego do układu nerwowego. Składają się na nie: młoteczek (malleus), kowadełko (incus') i strzemiączko (stapes).

Młoteczek z jednej strony łączy się z błoną bębenkową, a z drugiej strony łączy się z kowadełkiem, kowadełko ze strzemiączkiem, a ono z kolei łączy się z błoną okienka owalnego. Ich zadaniem jest wzmocnienie drgań błony bębenkowej i doprowadzenie ich do ucha wewnętrznego przez okienko owalne. Wzmocnienie jest osiągane dzięki temu, że powierzchnia młoteczka łącząca się z błoną jest większa od powierzchni strzemiączka, tworząc przekładnię wzmacniającą (do około 33 dB). Istotną rolę odgrywają tu też dwa mięśnie – mięsień napinacz błony bębenkowej, który przy rozluźnieniu osłabia drgania zbyt mocnych dźwięków oraz mięsień strzemiączkowy mający analogiczną rolę.

To jedyne kości, które nie zmieniają swojego rozmiaru przez całe życie (w momencie narodzin są już ostatecznie ukształtowane). W okresie płodowym kosteczki słuchowe wytwarzają się poza "obrębem czaszki" (powstają z łuków skrzelowych) tak jak u ryb kostki podtrzymujące skrzela. U człowieka przesuwają się one w stronę środka (wnętrza) głowy, aby ostatecznie stać się częścią aparatu słuchowego.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Stanisław Iwankiewicz: Otolaryngologia : podręcznik dla studentów medycyny i stomatologii. Warszawa: Państ. Zakład Wydawnictw Lekarskich, 1984, s. 19, 29-30. ISBN 83-200-0801-8.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.