Koszty utopione

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Koszty utopione (ang. sunk costs) – koszty ponoszone w związku z koniecznością wejścia na dany rynek (zob. bariery wejścia). Można wśród nich wymienić:

  • koszty uzyskania zezwoleń i licencji,
  • koszty szkoleń personelu,
  • koszty badań nowego rynku,
  • koszty zmian powiązań umownych z otoczeniem,
  • koszty inwestycji o niskiej podzielności ekonomicznej i technicznej (w przypadku wycofania z rynku szanse odzyskania nakładów inwestycyjnych są niewielkie).

Koszty utopione to koszty, których nie można odzyskać, stąd nie powinny być uwzględniane przy podejmowaniu decyzji inwestycyjnych. Innymi słowy, decyzję o dalszej realizacji przedsięwzięcia powinno się podejmować, wyłączając z rachunku koszty utopione i biorąc pod uwagę jedynie koszty zmienne.

Dlatego niekiedy nie do końca zgodne z prawdą są założenia modelowe o braku barier wejścia i wyjścia - jeżeli firma chciałaby zastosować swój kapitał do celów innych niż dotychczas, co dotyczy nawet z pozoru najbardziej elastycznych elementów, będą to koszty utopione. Dlatego rzeczywiste rynki daleko odbiegają od ideału potencjalnej konkurencyjności. Koszty te różnią się zasadniczo w zależności od rodzaju przedsiębiorstwa. Często mała część tych kosztów może jednak zostać odzyskana w efekcie przeniesienia praw związanych z nimi na inne firmy.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • R. Tomanek, Kontestowalność rynków transportu miejskiego, "Zeszyty Naukowe Politechniki Śląskiej" 2005, nr 1668
  • N. Acocella, Zasady polityki gospodarczej, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2006