Kot brytyjski długowłosy
| Ten artykuł należy dopracować zgodnie z zaleceniami edycyjnymi: napisać/poprawić definicję, poprawić styl – powinien mieć encyklopedyczną formę. Dokładniejsze informacje o tym, co należy poprawić, być może znajdują się na stronie dyskusji tego artykułu. Po wyeliminowaniu niedoskonałości prosimy usunąć szablon {{Dopracować}} z kodu tego artykułu. |
| Kot brytyjski długowłosy | |
Kot brytyjski długowłosy |
|
| Pochodzenie | Wielka Brytania |
| Nazwa angielska | British Longhair |
| Standardy rasy
(wg organizacji felinologicznych) |
|
| TICA | [TICA standard] |
| inny | WCF |
| Punktacja za standard
(wg FIFe) |
|
| Uznane odmiany barwne | |
Kot brytyjski długowłosy – jest długowłosą odmianą kota brytyjskiego.
Spis treści |
Historia rasy [edytuj]
W czasie II Wojny Światowej znacznie zmniejszyła się liczba kotów brytyjskich. W latach 50. XX wieku w wyniku skrzyżowania tej rasy z persem niebieskim wzmocniono populację, tworząc jednocześnie nową, długowłosą odmianę.
Wygląd [edytuj]
Koty brytyjskie długowłose należą do dużych ras kotów. Ich ciało jest mocne i muskularne. Łapy są krótkie i mocne, ogon - długi, zaokrąglony na końcu, tworzy pióropusz. Głowa wyraźnie zaokrąglona, osadzona na krótkiej szyi. Nos szeroki i prosty, z lekkim zaokrągleniem u nasady. Uszy małe, krótkie, szeroko otwarte i szerokie u nasady. Oczy duże i okrągłe, szeroko rozstawione. Futro odstające, puszyste, gęste i proste. Pożądane są kryza i portki (grubsze futro w okolicach szyi i ud). Najpopularniejsze ubarwienie to niebieski i liliowy, choć odnotowano wiele innych odmian barwnych.
Charakter [edytuj]
Kocięta mają dużo energii, ale dorosłe osobniki są dość spokojne. Rasa ta niechętnie się wspina. Koty te są inteligentne i mają wyrazisty charakter. Są dumne, pewne siebie i ciekawskie. Chociaż wyglądają jak "misie", nie są amatorami pieszczot - same wybierają miejsce i decydują i czas.
Zobacz też [edytuj]
Bibliografia [edytuj]
- Anna Śledzińska-Adamczak. „Kocie Sprawy”. nr 05/2008. s. s.10-12.