Kryzys wieku średniego

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Kryzys wieku średniego, Kryzys 40-tki – nazwa okresu w życiu człowieka, użyta po raz pierwszy przez Elliott Jacquesa w 1965. Kryzys ten może nastąpić, gdy człowiek osiąga połowę oczekiwanego czasu życia. Kryzys może też być wywołany przez różne wydarzenia, np. andropauzę czy menopauzę, lub też chorobę kogoś bliskiego, śmierć rodziców. Efektem kryzysu może być przewartościowanie dotychczasowych priorytetów, dotyczących pracy zawodowej, małżeństwa czy rodziny.

Nie jest to choroba, ale okres przejściowy w życiu człowieka, który może wystąpić z większą lub mniejszą intensywnością.

Symptomy[edytuj | edytuj kod]

Do objawów tzw. kryzysu wieku średniego można zaliczyć:

  • przygnębienie,
  • niezadowolenie
  • złość,
  • poczucie samotności,
  • zauroczenie w innej osobie, niebędącej partnerem życiowym
  • pragnienie ucieczki od codziennej odpowiedzialności
  • nagły pociąg do alkoholu[1]

Wyniki badań[edytuj | edytuj kod]

Badania naukowe prowadzone w latach 80-tych wykazały, że jedynie ok. 10% osób przejawiało w swym życiu symptomy kryzysu wieku średniego[2][3].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

  • 39 i pół - polski serial, który przedstawia perypetie mężczyzny przeżywającego kryzys wieku średniego

Przypisy

  1. http://www.psychotronika.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=88&Itemid=1
  2. "Midlife Without A Crisis," Washington Post, Poniedziałek, 19 kwietnia, 1999. [dostęp 2013-02-27].
  3. Lachman. Development in Midlife. „Annual Review of Psychology”. 55. s. 305-331. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Elliott Jaques. Death and the Midlife Crisis, International Journal of Psychoanalysis, 1965.
  • Gail Sheehy. Passages: Predictable Crises of Adult Life, 1976. ISBN 0-553-27106-7.
  • Margie Lachman, Handbook of Midlife Development, John Wiley & Sons, 2001. ISBN 0-471-33331-X.