Labrador retriever
| Labrador retriever | |
 Labrador retriever |
|
| Inne nazwy | Labrador Retriever (według nomenklatury FCI i ZKwP), dawniej pies św. Jana[1] |
| Kraj patronacki | Wielka Brytania |
| Kraj pochodzenia | Wielka Brytania[2] |
| Wymiary | |
| Wysokość | 56 – 63 cm (psy), 54 – 60 cm (suki) |
| Masa | 29,5 – 36 kg (psy), 25 – 32 kg (suki) (Uwaga: wagę podano w/g wzorca AKC; wzorzec FCI nie podaje wagi) |
| Klasyfikacja | |
| FCI | Grupa VIII, Sekcja 1, numer wzorca 122 |
| AKC | Sporting |
| ANKC | Grupa 3 (Gundogs) |
| CKC | Grupa 1 – Sporting Dogs |
| KC(UK) | Gundog |
| NZKC | Gundog |
| UKC | Grupa 4 – Gun Dog |
| Wzorce rasy | |
| FCI • AKC • ANKC • CKC • KC(UK) • NZKC • UKC | |
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
Labrador retriever – jedna z ras psów, należąca do grupy psów aportujących, płochaczy i psów wodnych, zaklasyfikowana do sekcji psów aportujących. Typ wyżłowaty[3]. Podlega próbom pracy[2].
Nazwa rasy pochodzi od półwyspu Labrador w Kanadzie (pomimo tego, iż psy te w rzeczywistości pochodzą z Nowej Fundlandii) oraz od angielskiego czasownika "to retrieve" (przynosić), co wiąże się z zadaniami, jakie spełniają w myślistwie.
Spis treści |
Rys historyczny [edytuj]
Podobnie jak nowofundland i landseer rasa pochodzi z południa Nowej Fundlandii. W XVIII wieku była wykorzystywana przez rybaków do pracy na kutrach (psy pomagały przy wyciąganiu sieci, aportowaniu przedmiotów, a nawet ratowaniu tonących). Nazywane były psami św. Jana [4]. Do Europy pierwsze psy tej rasy sprowadził w 1820 lord Malmesbury (błędnie nazywając je "psami z Labradoru"), który razem z synem rozpoczął ich hodowlę w Wielkiej Brytanii. Pod koniec XIX wieku rasa została zatwierdzona w Wielkiej Brytanii jako pies myśliwski[potrzebne źródło].
Wygląd [edytuj]
Wzorzec rasy [edytuj]
- Oczy: Średniej wielkości; o inteligentnym, łagodnym wyrazie; brązowe lub orzechowe.
- Uszy: Niezbyt duże ani ciężkie, przylegające ściśle do głowy, osadzone dość daleko z tyłu.
- Zgryz: Szczęka i zęby mocne, z doskonałym, regularnym i kompletnym zgryzem nożycowym, tj. górny rząd siekaczy przykrywa rząd dolny, stykając się z nim.
- Szyja: Gładka, mocna, osadzona w poprawnie ustawionych łopatkach.
- Kończyny przednie: Łopatki długie, ustawione ukośnie. Kończyny przednie o mocnym kośćcu, od łokcia do podłoża proste, zarówno widziane z przodu, jak i z boku.
- Tułów: Klatka piersiowa szeroka i głęboka, z dobrze wysklepionymi żebrami. Prosta górna linia. Szerokie, silne, mocne lędźwie.
- Umaszczenie:
- czarne
- biszkoptowe (w odcieniach od jasnokremowego do ogniście rudego)
- czekoladowe/wątrobiane (występujące najrzadziej)
- Sierść: Cecha charakterystyczna; krótka, gęsta, przylegająca, niefalista, twarda w dotyku. Nieprzepuszczający wilgoci podszerstek.
- Łapy: Okrągłe, zwarte; dobrze wysklepione palce i poprawnie rozwinięte opuszki.
- Ogon: Cecha charakterystyczna; bardzo gruby u nasady, zwężający się ku końcowi, średniej długości, bez "pióra", pokryty krótkim, grubym, gęstym włosem.
- Kończyny tylne: Zad dobrze wykształcony, nieopadający w kierunku ogona; dobrze kątowane stawy skokowe, krowia postawa w najwyższym stopniu niepożądana.
- Wrażenie ogólne: Mocnej budowy, zwarty, bardzo aktywny; szeroka czaszka, klatka piersiowa dobrze rozwinięta, żebra dobrze wysklepione, lędźwie i kończyny tylne mocne i szerokie.
Zachowanie i charakter [edytuj]
Labrador retriever to rasa psów żywiołowych, skorych do zabawy, także z innymi psami. Stworzone do pracy w wodzie i aportowania potrzebują bezpośredniego kontaktu w pracy z człowiekiem. Dobrze tolerują dzieci i są cierpliwe w kontaktach z nimi[1].
Zdrowie i pielęgnacja [edytuj]
Trzeba zapewnić mu odpowiednią do jego potrzeb dawkę codziennego ruchu. Niespełnienie tego warunku prowadzi do otyłości powodującej choroby stawów, a także nadpobudliwości oraz przyczynia się do wielu niepożądanych zachowań. Psy tej rasy przejawiają średnie ryzyko do wystąpienia skrętu żołądka.
Użytkowość [edytuj]
Pierwotnie był użytkowany jako pies myśliwski, aportujący postrzałki, głównie ptaki. Jedną z cech labradora jest umiejętność zapamiętania miejsca upadku kilku postrzelonych ptaków i następnie zaaportowanie jednego po drugim do myśliwego.
Ze względu na umiejętność współpracy z człowiekiem labradory są współcześnie wykorzystywane w różnych dziedzinach, nie związanych z łowiectwem, takich jak:
- psy ratownicze (gruzowiskowe, lawinowe i do ratownictwa wodnego),
- przewodnicy ociemniałych,
- psy rodzinne, sprawdzające się także w sportach kynologicznych,
- psy wykorzystywane w terapii chorych,
- psy policyjne wykorzystywane do wykrywania narkotyków,
- psy wykorzystywane przez straż pożarną do wykrywania miejsc podpaleń.
- psy wykorzystywane przez Służbę Celna do wykrywania wyrobów tytoniowych, narkotyków
Popularność [edytuj]
Według liczby psów oficjalnie zarejestrowanych w organizacjach kynologicznych labrador retriever to jedna z najpopularniejszych ras w Wielkiej Brytanii, USA i Polsce.
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 Eva-Maria Krämer: Rasy psów. Warszawa: MULTICO Oficyna Wydawnicza, 2011, s. 203. ISBN 83-7073-967-6.
- ↑ 2,0 2,1 Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. s. 316.
- ↑ Rino Falappi: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. s. 156.
- ↑ Ammy Marder, Debra Horwitz: Nasz pies... s. 109.
Bibliografia [edytuj]
- Rino Falappi: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. Warszawa: Dom Wydawniczy "Bellona", 2001. ISBN 83-11-09354-7.
- Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. Warszawa: Carta Blanca. Grupa Wydawnicza PWN, 2012. ISBN 978-83-7705-179-5.
- Eva Maria Krämer: Rasy psów. Warszawa: Multico Oficyna Wydawnicza, 1998, s. 201. ISBN 83-7073-122-8.
- Brigitte Rauth – Widmann "Labrador" – poradnik opiekuna, Wydawnictwo RM, Warszawa 2006
- Ammy Marder, Debra Horwitz: Nasz pies. Poradnik dla właścicieli psów. Warszawa: Książka i Wiedza, 1999. ISBN 83-05-13030-4.
