Lee Petty

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Lee Petty
Pełne imię i nazwisko Lee Arnold Petty
Kraj  Stany Zjednoczone
Data i miejsce urodzenia 14 marca 1914
Randleman
Data i miejsce śmierci 18 kwietnia 2000
Greensboro
Sukcesy

1954, 1958, 1959: Grand National (mistrz)

Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Lee Arnold Petty (ur. 14 marca 1914 w Randleman, zm. 18 kwietnia 2000 w Greensboro) – amerykański kierowca wyścigowy, trzykrotny mistrz głównej serii NASCAR. Jest ojcem Richarda Petty'ego, 7-krotnego mistrza serii NASCAR, a także dziadkiem Kyle Petty'ego, który dwa razy ukończył mistrzostwa na piątym miejscu i pradziadkiem Adama Petty'ego, który zginął podczas wypadku w treningu na torze New Hamshire Motor Speedway w 2000 roku. Założył wraz z synami zespół wyścigowy, Petty Enterprises.

Urodził się w Randleman w Północnej Karolinie. Starty w wyścigach rozpoczął w wieku 35 lat. Wtedy to wziął udział w pierwszym wyścigu mistrzostw w historii, na torze Charlotte Speedway (nie mającym nic wspólnego z Charlotte Motor Speedway), gdzie ukończył wyścig na 17 pozycji. Sezon zakończył na drugiej pozycji, za Redem Byronem. W 1954 roku odniósł 7 zwycięstw, a do 3 wyścigów startował z pierwszego pola. Zdobył 8649 punktów (o 283 więcej od Herba Thomasa) i zdobył swój pierwszy tytuł serii Grand National. W 1958 zdobył o jedno pole więcej, niż w 1954, znowu wygrał 7 wyścigów, oraz zdobył tytuł mistrza. Obronił go rok później, wygrywając już 11 wyścigów. Najsłynniejszym z nich była Daytona 500, podczas której równo linię mety minęły Oldsmobile Dynamic 88 Petty'ego, Ford Thunderbird Johnny'ego Beauchampa i Chevrolet Joego Weatherlaya.

W nieoficjalnych wynikach za zwycięzcę uznano Beauchampa. Petty jednak oprotestował wyniku. Jak powiedział: "Miałem Beauchampa dobre dwie stopy za sobą. sam w sobie wiem, że wygrałem". W rozstrzygnięcie wyścigu zaangażował się także Bill France Sr, założyciel serii NASCAR. Po trzech dniach oficjalnie przyznano zwycięstwo Petty'emu.

Petty startował w wyścigach NASCAR do 1964 roku, kiedy to wziął udział w dwóch wyścigach. W całej swej karierze wystartował w 427 wyścigach, wygrywając 54, a do 18 startując z pierwszego pola. Jako pierwszy kierowca zdobył aż trzy tytuły mistrza serii Grand National.

W 1990 znalazł się w gronie wybitnych postaci związanych z wyścigami, International Motorsports Hall of Fame. Został wybrany także jednym z 50 najlepszych kierowców NASCAR (Nascar's 50 Greatest Drivers).

Zmarł 5 kwietnia 2000 roku o 4:50 w wieku 86 lat w Moses H. Cone Memorial Hospital w Greensboro w Północnej Karolinie. Umarł kilka tygodni po operacji tętniaka żołądka. Został pochowany na cmentarzu w Randleman, w Północnej Karolinie.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]