Lewi Izaak z Berdyczowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Lewi Izaak z Berdyczowa (ur. 1740 r. w Hoszakowie[1], zm. 1810 r. w Berdyczowie[1]) – cadyk działający na obszarze I Rzeczypospolitej i Rosji, przywódca chasydyzmu. Urodził się w rodzinie z tradycjami rabinackimi[1]. Był uczniem magida Dow-Bera z Międzyrzeca[2]. Lewi Izaak został rabinem w Ryczywole[1]. W 1772[3] (lub 1770[4]) roku Lewi Izaak osiadł w Żelechowie, czyniąc z tego miasta ważny ośrodek chasydyzmu. Z powodu konfliktu z misnagdami zmuszony został opuścić miasto[1][4]. W 1780 roku zostaje rabinem w Pińsku.[2] Ostatnie 25 lat życia spędził Berdyczowie, gdzie osiągnął największą sławę[2].

Lewi Izaak był autorem m. in. „Quedushat Lewi” („Świętość Lewiego”).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Dia–pozytyw: Icchak ben Meir Lewi. [dostęp 2013-11-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-06-11)].
  2. 2,0 2,1 2,2 Rabbi Biography (ang.). berdichev.org. [dostęp 2013-11-12].
  3. Żelechów Ewa Toniak
  4. 4,0 4,1 Encyklopedia Gmin Żydowskich. Polska. Tom VII, strony 199-203