Mötley Crüe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mötley Crüe
Mötley Crüe (3).jpg
Mötley Crüe na żywo
Rok założenia 1981
Pochodzenie  Stany Zjednoczone
(Los Angeles, Kalifornia)
Gatunek hard rock[1][2]
hair metal[1]
heavy metal[1][2]
AOR[1]
Wytwórnia płytowa Mötley
Elektra
Leathür
Powiązania Brides of Destruction
Rock Star Supernova
Methods of Mayhem
Sixx:A.M.
58
Obecni członkowie
Mick Mars
Nikki Sixx
Vince Neil
Tommy Lee
Byli członkowie
John Corabi
Randy Castillo
Samantha Maloney
Strona internetowa

Mötley Crüe – powstała w 1981 roku amerykańska grupa rockowa, której styl można określić jako wypadkową glam rocka, hard rocka i heavy metalu. Ostatnim wydawnictwem grupy jest album Saints Of Los Angeles wydany 24 czerwca 2008 roku. Amerykańscy fani zespołu określani są mianem "The Crüe Heads", zespół posiada jeden z największych fan-clubów w USA. Mötley Crüe sprzedało ponad 80 milionów płyt na całym świecie (w samych Stanach ponad 25 miliony płyt). Założycielem i liderem tej formacji jest basista Nikki Sixx – właśc. Frank Carlton Serafino Ferranno (ur. 11 grudnia 1958 w San Jose).

Na początku lat osiemdziesiątych zaczął formować nową grupę po odejściu z kalifornijskiego zespołu London. Perkusistą został Tommy Lee – właśc. Thomas Lee Bass (ur. 3 października 1962 w Atenach), wcześniej związany z zespołem Suite 19, a kolejnym członkiem grupy stał się gitarzysta Mick Mars – właśc. Robert Alan Deal (ur. 4 maja 1955 w Terre Haute, Indiana), grający uprzednio w zespole White Horse. To właśnie Mars jest odpowiedzialny za nazwę Mötley Crüe (oryginalna wymowa – "mott-lee kru"). Jeden z jego kumpli określił tak tworzącą się właśnie grupę – "a motley looking crew". W wolnym tłumaczeniu oznacza to "szalony gang, załogę". Rozważano także nazwę "Christmas", ale nie została ona zaakceptowana. Nazwę zespołu uzupełniono o heavymetalowy umlaut nad literami "o" i "u".

Jako ostatni dołączył do zespołu wokalista Vince Neil – właśc. Vincent Neil Wharton (ur. 8 lutego 1961 w Hollywood, Kalifornia), z którym Tommy Lee znał się jeszcze z czasów szkoły średniej – Royal Oak High School. Przed przyjściem do The Crüe Vince udzielał się wokalnie w kapeli Rock Candy. Wypatrzył go tam Mick Mars i zasugerował kolegom z Mötley zaangażowanie tego frontmana. Za pierwszym razem Vince odmówił, ale niedługo potem Rock Candy rozpadło się. Powtórnie poproszony przez Tommy'ego Vince zgodził się dołączyć do Mötley i tak zawiązał się skład grupy, który przetrwał przez następne 10 lat i świętował w latach osiemdziesiątych największe sukcesy.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Lata 80.[edytuj | edytuj kod]

Mötley Crüe szybko znalazło swojego pierwszego managera, był to Allan Coffman. Szwagier Coffmana – Robert "Stick" Crouch był członkiem ekipy koncertowej zespołu. Obydwaj wspólnie prowadzili firmę kontraktową w Grass Valley w Kalifornii i planowali zainwestować w sektor rozrywkowy. Pierwsze wydawnictwo Mötley Crüe to singiel "Stick to Your Guns/Toast of the Town", który wydali pod własną banderą Leathür Records. W roku 1981 ich debiutancki album "Too Fast For Love" samodzielnie wyprodukowany w Leathür sprzedał się w liczbie 20 000 egzemplarzy. Asystent Coffmana zorganizował trasę koncertową po Kanadzie, przyzwyczajeni do sukcesu na scenie klubowej Los Angeles, mając w planach negocjowanie kontraktu z kilkoma poważnymi wytwórniami. Późną wiosną 1982 roku Mötley Crüe podpisuje kontrakt z Electra Records. Pod naciskiem nowej wytwórni ich debiutancki album zostaje ponownie zmiksowany przez producenta Roya Thomasa Bakera i ponownie wydany 20 sierpnia 1982.

Podczas trasy "Crüesing Through Canada Tour '82" nie obyło się bez incydentów. Zespół kilkukrotnie został aresztowany. Pierwsze aresztowanie zostało spowodowane przez zajście na Międzynarodowym Lotnisku w Edmonton – zespół chciał przejść przez kontrolę celną w swoich najeżonych ćwiekami i kolcami strojach. Do tego Vince torbę podręczną miał załadowaną magazynami pornograficznymi. Klasyfikacja przestępstwa to: "posiadanie niebezpiecznej broni i nielegalnych materiałów". Rzeczy zarekwirowano i zniszczono. Drugi wybryk to wyrzucenie telewizora przez okno w hotelu "Sheraton Caravan". To w połączeniu z maratonem wybryków w Edmonton zaowocowało "Dożywotnim zakazem przebywania na terenie miasta". Mimo że trasa sama w sobie była finansową katastrofą, Mötley Crüe zaistniało w prasie.

W roku 1983 Mötley Crüe zmienia menadżera. Allana Coffmana zastępują Doug Thaler i Doc McGhee. Drugi z nich znany jest także jako menadżer Bon Jovi i Kiss.

Po zagraniu na największym festiwalu w USA oraz z pomocą nowej stacji telewizyjnej – MTV, grupa odniosła błyskawiczny i spektakularny sukces na rynku amerykańskim. Znani byli z zamiłowania do groupies, niesamowitego stylu ubierania, butów na ekstremalnie wysokich koturnach, ostrego makijażu, oraz nieprzerwanej rzeki alkoholu i narkotyków płynącej jako inspiracja dla ich muzyki. Ich połączenie hard rocka i glam rocka było strzałem w "dziesiątkę", i spowodowało pojawienie się komercyjnie idealnych albumów, sprzedawanych w milionach egzemplarzy, np. "Shout at the Devil" (1983), "Theatre of Pain" (1985) i "Girls, Girls, Girls" (1987), które ukazywały ich miłość do whisky, motocykli i nocnych klubów, generalnie niszczyły wszystkie autorytety.

W 1984, Neil uczestniczył w wypadku samochodowym. Jego pasażer, perkusista Hanoi Rocks Nicholas "Razzle" Dingley, nie miał tyle szczęścia i nie przeżył. Neil został oskarżony o "prowadzenie pod wpływem" i spowodowanie wypadku ze skutkiem śmiertelnym, za co został skazany na 30 dni w więzieniu (spędził tylko 18). Całe to wydarzenie było motorem do wydania kompilacji pod tytułem "Music to Crash Your Car To".

W roku 1987, Nikki Sixx był bliski śmierci z przedawkowania heroiny. Jeszcze w drodze do szpitala, Nikki został uznany za zmarłego lecz jeden lekarz nie chciał się poddać i podał mu dwa dosercowe zastrzyki z adrenaliny. Jego krótka śmierć kliniczna była inspiracją dla piosenki "Kickstart My Heart", która znalazła się na 16 miejscu listy Mainstream U.S. chart i pojawiła się na albumie Dr. Feelgood. Ich dekadencki styl życia prawie pozabijał członków zespołu, dopiero interwencja Thalera i McGhee'ego, która polegała na braku pozwolenia na trasę po Europie, gdyż jak to stwierdzili – "niektórzy [z was] wrócą w plastikowych workach". Krótko później, wszyscy członkowie poddali się odwykowi, oprócz Marsa który z nałogiem poradził sobie sam. Tommy był pierwszą osobą wysłaną na detoks.

Od momentu zerwania z nałogami w 1989, Mötley Crüe osiągnęło szczyt popularności wraz z wydaniem piątego albumu, "Dr. Feelgood", 1 września 1989. Już półtora miesiąca później 14 października tego samego roku, stał się on albumem nr 1 i pozostawał na listach przebojów przez następne 109 tygodni. Każdy z członków grupy utrzymywał w wywiadach, że w dużej mierze jest to zasługa ich grupowej trzeźwości. W tamtym momencie Dr. Feelgood był najbardziej dopracowanym albumem Mötley Crüe.

Rok 1989 przyniósł także zmiany wśród menedżerów zespołu. McGhee został zwolniony po niedotrzymaniu obietnic złożonych zespołowi, "dotyczących Moskiewskiego Festiwalu Pokoju", Thaler natomiast awansował na głównego menadżera.

Lata 90.[edytuj | edytuj kod]

14 października 1991 roku światło dzienne ujrzał szósty album zespołu "Decade of Decadence. Prawie natychmiast dotarł do drugiego miejsca listy przebojów "Billboard". W założeniu miał to być album dla fanów "na osłodę" oczekiwania na jeszcze inny krążek z całkowicie nowym materiałem. Po wydaniu "Dekad" w lutym 1992 roku zespół opuścił Neil. Do dziś jest zagadką czy odszedł z własnej woli czy został z niego wyrzucony. Nikki Sixx przez długi czas utrzymywał że Neil odszedł, jednakże sam pokrzywdzony, Neil twierdzi że został wyrzucony.W tym czasie Neil został zastąpiony przez Johna Corabi (grającego wcześniej w Angora and The Scream). Komercyjny sukces Mötley Crüe trwał przez lata dziewięćdziesiąte, Thaler jako jedyny zajmował się zarządzaniem zespołem aż do 1994 roku gdy ich kolejny album zatytułowany po prostu Mötley Crüe nie spełnił pokładanych w nim nadziei co zaowocowało rozpadem.

Zespół ponownie spotkał się w roku 1997, po umówionym przez ich menadżera, Allena Kovac, oraz menadżera Neila , Berta Steina. Spotkanie zaowocowało ugodą i nowym wydawnictwem – "Generation Swine". Mimo że album na starcie był "numerem cztery" i pomijając fakt że zespół zagrał na "American Music Awards" w sprzedaży okazał się komercyjną klęską, co było spowodowane brakiem pomocy ze strony ich macierzystej wytwórni Elektra Records. Zespołowi wkrótce zakończył się kontrakt co spowodowało założenie Mötley Records od tej pory Mötley robi wszystko na własną rękę.

W 1999 roku na skutek nieporozumień z zespołu odchodzi Tommy Lee a zastępują go początkowo Randy Castillo a później Samantha Maloney. Na sklepowych półkach pojawia się też DVD "Lewd, Crüed & Tattooed".

Lata 2000 i później[edytuj | edytuj kod]

W ciągu ostatnich lat Sixx grał w zespołach 58 oraz Brides of Destruction, Lee założył Methods of Mayhem oraz występował jako artysta solowy. Neil koncertował solo grając głównie piosenki Mötley Crüe. Mars natomiast zmaga się z artretyzmem.

W 2001 pojawia się autobiograficzna książka zatytułowana "The Dirt". W 2005 roku w sklepach ukazał się kolejny album kompilacyjny Red, White & Crüe. 25 stycznia 2006 w 25 rocznice powstania grupy Motley Crue otrzymało własną gwiazdę na chodniku sław w Hollywood. Rok 2008 przyniósł nową płytę Saints Of Los Angeles i trasę koncertową Mötley Crüe.

Muzycy[edytuj | edytuj kod]

Aktualni członkowie[edytuj | edytuj kod]

Byli członkowie[edytuj | edytuj kod]

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Albumy studyjne[edytuj | edytuj kod]

Tytuł Data wydania Wytwórnia Poz. na liście przebojów
Too Fast for Love 10 listopada 1981/
20 sierpnia 1982
Leathür/
Elektra
#77 U.S.
Shout at the Devil 26 września 1983 Elektra #17 U.S.
Theatre of Pain 21 czerwca 1985 Elektra #6 U.S., #36 UK
Girls, Girls, Girls 15 maja 1987 Elektra #2 U.S., #14 UK
Dr. Feelgood 1 września 1989 Elektra #1 U.S., #4 UK
Mötley Crüe 15 marca 1994 Elektra #7 U.S., #17 UK
Generation Swine 24 czerwca 1997 Elektra #4 U.S.
New Tattoo 11 lipca 2000 Mötley #41 U.S.
Saints of Los Angeles 24 czerwca 2008 Mötley

Kompilacje[edytuj | edytuj kod]

Live[edytuj | edytuj kod]

Single[edytuj | edytuj kod]

  • Toast Of The Town / Stick To Your Guns - 1980
  • Live Wire / Merry-Go-Round - 16 sierpnia 1982
  • Looks That Kill / Piece Of Your Action - 4 stycznia 1984
  • Too Young To Fall In love / Merry-Go-Round – 30 kwietnia 1984
  • Smokin' In The Boy's Room / Use It Or Lose It – 24 czerwca 1985
  • Home Sweet Home / Red Hot – 30 września 1985
  • Girls, Girls, Girls / Five Years Dead – 11 maja 1987
  • Wild Side / Dancing On Glass – 10 sierpnia 1987
  • You're All I Need / All In The Name Of... – 19 października 1987
  • Dr. Feelgood – 28 sierpnia 1989
  • Kickstart My Heart – 20 listopada 1989
  • Without You – 12 marca 1990
  • Don't Go Away Mad (Just Go Away) – 28 maja 1990
  • Same Ol' Situation (S.O.S.) – 20 sierpnia 1990
  • Primal Scream – 1991
  • Hooligans Holiday – 1994
  • Misunderstood – 1994
  • Afraid – 1997
  • If I Die Tomorrow – 2005
  • Sick Love Song – 2005
  • Saints Of Los Angeles - 2008

Inne[edytuj | edytuj kod]

Wideografia[edytuj | edytuj kod]

DVD & VHS

Teledyski[edytuj | edytuj kod]

Rok Tytuł Reżyseria
1982 "Live Wire"
1984 "Looks That Kill"
"Too Young to Fall in Love"
1985 "Smokin' in the Boys Room"
"Home Sweet Home"
1987 "Wild Side"
"Girls, Girls, Girls"
"You're All I Need"
1989 "Dr. Feelgood"
"Kickstart My Heart"
1990 "Without You"
"Don't Go Away Mad (Just Go Away)"
1991 "Primal Scream"
1992 "Home Sweet Home '91"
"Anarchy in the U.K."
1994 "Hooligan's Holiday"
"Misunderstood"
1997 "Afraid"
"Shout at the Devil '97"
2000 "Hell on High Heels"
2004 "If I Die Tomorrow"
2005 "Sick Love Song" P.R. Brown[3]
"Enslaved"
"Home Sweet Home" (f. Chester Bennington) Katie McNeil[4]
2008 "Saints of Los Angeles"
"Mutherfucker of the Year"
2009 "White Trash Circus" P.R. Brown[5]

Książki[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]