Młodogramatycy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Młodogramatycy – szkoła językoznawcza ukształtowana w końcu lat siedemdziesiątych XIX wieku w Lipsku wokół Augusta Leskiena. Głównymi jej założeniami były psychologizm i historyzm. Młodogramatycy chcieli nadać językoznawstwu charakter nauki ścisłej tak jak nauki przyrodnicze. Nie uznawali aspektów kulturowych w rozwoju języka; odrzucali językoznawstwo teoretyczne, uogólniające, preferując badania szczegółowe, empiryczne. Uważali, że język jako zjawisko przyrody podlega prawom rozwoju. Sformułowali tezę o bezwyjątkowości praw głosowych - jeśli w jakimś języku lub dialekcie zachodzi zmiana fonetyczna, to zachodzi ona u wszystkich użytkowników tego języka lub dialektu i we wszystkich wyrazach, w których występują warunki do takiej zmiany. Sformułowali także teorię analogii - formy językowe zmieniają się w sposób nieumotywowany fonetycznie, poprzez podobieństwo do innych form.

Dzięki ich badaniom odkryto rodziny językowe i pokrewieństwo między nimi.

Czołowi młodogramatycy[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]