MCHC

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Średnie stężenie hemoglobiny w erytrocytach (ang. Mean Corpuscular Hemoglobin Concentration, MCHC) – jeden ze wskaźników erytrocytowych, odzwierciedlający średnie stężenie hemoglobiny w objętości krwinek czerwonych. Norma wynosi 32-36 g/dl[1]. Jest pomocny w diagnostyce różnicowej niedokrwistości.

Obliczany jest ze wzorów:

Wartość parametru MCHC wzrasta w pewnych dziedzicznych defektach budowy erytrocytu (np. w sferocytozie) częściej natomiast towarzyszy ciężkim, przedłużającym się stanom odwodnienia organizmu. Kolokwialnie można powiedzieć, że wzrost MCHC świadczy o "zagęszczeniu" hemoglobiny we krwi. Odwrotnie, spadek wartości tego parametru może świadczyć o "rozcieńczeniu" krwi i jest obecny w stanach przewodnienia organizmu. Spadek MCHC może także świadczyć o niedokrwistości (anemii) wynikającej z niedoborów żelaza. Jest on wtedy spowodowany spadkiem syntezy hemoglobiny, w wynikach morfologii będziemy więc obserwować przede wszystkim obniżenie się właśnie poziomu hemoglobiny oraz zwykle również ilości erytrocytów.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Choroby wewnętrzne. Andrzej Szczeklik (red.). T. II. Wydawnictwo Medycyna Praktyczna, 2005, s. 1407. ISBN 8374300698.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Choroby wewnętrzne. Andrzej Szczeklik (red.). T. II. Wydawnictwo Medycyna Praktyczna, 2005, s. 1407. ISBN 8374300698.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.