Mały gończy anglo-francuski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mały gończy anglo-francuski
Anglo-Français de petite vénerie.jpg
Pies rasy mały gończy anglo-francuski
Inne nazwy Anglo-français de petite vénerie, Small French-English Hound
Kraj patronacki Francja
Kraj pochodzenia Francja[1]
Wymiary
Wysokość 48-56 cm
Masa 24-25 kg
Klasyfikacja
FCI Grupa VI Sekcja 1.2 Wzorzec 325
UKC Grupa 2 – Scenthound (wzorzec wg FCI)
Wzorce rasy
FCI
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Mały gończy anglo-francuskiras psa, należąca do grupy VI, zaklasyfikowana do sekcji 1.2.

Rys historyczny[edytuj | edytuj kod]

Rasa wyhodowana w I połowie XX wieku w wyniku krzyżowania poitevina, porcelaina i beagla albo beagle harriera[2]. Pierwszy standard rasy opracowano w 1978 roku[2].

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Użytkowość[edytuj | edytuj kod]

Pies myśliwski używany do polowań na małą zwierzynę (bażanty, przepiórki i króliki)[2], zarówno w sforze, jak i indywidualnie.

Zachowanie i charakter[edytuj | edytuj kod]

Spokojny, dobrze układa się w sforze, w miarę posłuszny.[potrzebne źródło]

Popularność[edytuj | edytuj kod]

Bardzo rzadki w Polsce.

Championat w FCI[edytuj | edytuj kod]

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

Przeciętna długość życia – 12 lat.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. s. 258.
  2. 2,0 2,1 2,2 Fogle Bruce: Wielka encyklopedia : Psy. Warszawa: MUZA SA, 1996. ISBN 83-7079-672-0.
  3. Wzorzec FCI nr 325

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Bruce Fogle: Wielka encyklopedia : Psy. Warszawa: MUZA SA, 1996. ISBN 83-7079-672-0.
  • Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. Warszawa: Carta Blanca. Grupa Wydawnicza PWN, 2012. ISBN 978-83-7705-179-5.
  • Eva Maria Krämer: Rasy psów. Warszawa: Oficyna Wydawnicza MULTICO, 1998, s. 144. ISBN 83-7073-122-8.