Mapa Zeno

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Kopia mapy z roku 1793

Mapa Zeno – nazwa mapy Północnego Atlantyku opublikowanej w 1558, będącej rzekomo kopią mapy z ok. 1380 roku. Wydawcą jej był Nicolo Zeno, potomek i imiennik jednego z braci Zenoweneckich podróżników i odkrywców, którzy mieli być autorami tejże mapy.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Nicolo Zeno – potomek braci Zeno, twierdził że odnalazł wśród rodzinnych zbiorów nieopublikowaną wcześniej mapę. Według jego zapisków opublikowanych w książce wraz z mapą i opisami lądów, dzieło to sporządzone zostało podczas wyprawy przez Atlantyk na zlecenie księcia Zichmni. Według niektórych interpretacji bracia mieliby dotrzeć aż po brzegi nie odkrytej jeszcze[1] Ameryki Północnej.

Ze względu na brak jakichkolwiek innych źródeł i wzmianek na temat księcia, samej wyprawy oraz błędy kartograficzne i zawarcie na mapie dziesiątek nieistniejących wysp – takich jak mityczna Frisland (synonim Atlantydy), większość naukowców bez wahania oznaczyła tę mapę jako oszustwo.

Mapa przedstawia Grenlandię częściowo uwolnioną od pokrywy lodowej. Ciekawostką jest, że znany francuski podróżnik Paul-Emile Victor w latach 50. XX wieku zauważył, że właśnie ta mapa przedstawia, odkryte przez niego skaliste podłoże Grenlandii podczas wcześniejszej ekspedycji w latach 1947-1951.

Obecnie twierdzi się, że mapa sporządzona została na podstawie dzieł z XVI wieku[2]:

Przypisy

  1. Przez Krzysztofa Kolumba, bo Leif Eriksson dopłynął tam wcześniej
  2. Cooper, Robert L. D. (Ed.) The Voyages of the Venetian Brothers Nicolo & Antonion Zeno to the Northern Seas in the XIVth Century. Masonic Publishing Co. 2004. ISBN 0-9544268-2-7